19-01-05 (A)

De camping aan het Tana Meer = enig. Of camping, het is feitelijk een hotel met wat camping faciliteiten. Grote tuin met eeuwenoude vijgenbomen waar 's avonds twee visarenden in neerstrijken. Terras uitkijkend, over het meer,  waar de motelachtige kamers omheen liggen. Het restaurant/receptie gebouw staat apart met langs drie kanten veranda's waar je kunt eten en/of luieren met een boekje. Op een rots 'voor de deur' huist een grote groep pelikanen.  (ik ben blij met de spelling check in het programma, had de pelikanen al weer met dubbel 'l' getikt. Zie met teruglezen nog wel het een en ander en ik zie dat ik ook goed ben in het door elkaar gooien van de verschillende tijden, maar heb geen zin om er echt op te letten tijdens m'n verhalen. Jullie komen er wel uit he?) De pelikanen krijgen 's avonds een paar emmers vis toegeworpen dus zijn wel 'blijvertjes'.  Op verschillende eilanden in Lake Tana zijn honderden jaren geleden wat men noemt 'monastries'/kloosters gebouwd. Nog steeds bemand door monniken. (Ongeveer 1/3 van de Ethiopische bevolking is Orthodox Christelijk) . Met een motorbootje kun je een halve of hele dag varen en die eilanden bezoeken. Diverse eilanden zijn verboden terrein voor vrouwen. Wij zijn op een ochtendtochtje meegegaan. Al varende kwamen we langs de lokale vissers die in hun papyrus bootjes (herinneren jullie je Thor Heyerdahl nog met zijn papyrus boot?) aan het werk waren. Bij elk bootje dobberde wel een eigenwijze pelikaan die op een lekker hapje lag te wachten. De monastries vielen een beetje tegen. Het waren eigenlijk niet meer dan gebedshuizen, opgetrokken uit hout, leem en golfplaat, met was primitieve schilderingen. Het leukste was nog dat half uur dat we bij een kerk voor de deur hebben gezeten en rustig hebben aanschouwd wat er zich zo afspeelt tussen bezoekers, locals en monniken. 

Eind van de middag komt tot onze verbazing het oude busje van het bejaarde Engelse stel het terrein oprijden. De laatste keer dat we ze zagen was  6 dagen geleden, net buiten Khartoem, toen we ze toeterend en zwaaiend voorbijreden. Bill en Penny (70 en 65!!) zijn echte die-hards. Hebben heel veel fiets vakanties achter de rug. Zijn in drie jaar tijd de wereld rondgefietst!! Vijf jaar geleden vonden ze dat dat fysiek wat te gek werd en hebben ze een 25-jaar oude Mercedes kampeerbus gekocht. Hun zoon zei "koop nou een Landrover" maar ze wilden een busje. Ze zijn 6 dagen onderweg geweest van Karthoum naar Bahar Dir (hebben wij 4 dagen over gedaan). Hebben overal wild gekampeerd en zijn bij aankomst nog heel relaxed en opgewekt. Wel 'een beetje moe'.  Erg gezellig weer even bijkletsen.

camping Hotel Gion aan Lake Tana	Pelikanen
	brandhout vervoer
	Eiland kerkmonk
Kerk afbeeding achter oude lappen	eilandkerk
	eilandmonk
zou ook een Al Quida strijder kunnen zijn
"mistu-mistu" of je en lokaal souveniertje wil kopen....	no entrance for lady
stenen kerkklokken	de kerk
17e eeuw - gewoon met de hand omslaan
Houten kruis uit 1400 - mocht niet in de zon.....	Hotel Gion kampvuur klaar maken

 

De wegen in Ethiopië zijn ongelofelijk slecht. Er zijn maar een paar asfaltwegen; gefinancierd door Japanners en Chinezen. De rest is stenen, gravel, rots en zand. Onze Clifford heeft het zwaar te verduren maar doet het geweldig. Alles nog heel. Even afkloppen.... Gisteren zijn we van Bahar Dir naar Lalibela gereisd. Dat was weer afzien. Als je stuurt kun je geen moment verslappen en je hobbelt en rammelt van vertrek tot aankomst. Zit soort dagen zijn ook een aanslag op ons humeur en 'gezellig samen reizen'. 's Ochtend gaat het dan wel, kunnen we nog wel opmerkingen en aanwijzingen van de bijrijder verdragen maar 's middags wordt dat beduidend minder en zakt de stemming een beetje in. Maar als we dan op de plaats van bestemming zijn en achter een koud biertje zitten is dat weer snel vergeten. We hadden al diverse verhalen gehoord over stenen gooiende kinderen in de dorpen maar tot nu toe was dat nog niet gebeurd. Overal rennen er kinderen naar je auto, al roepend "you, you, you, money, money, money en alles was vrolijk. Tot in een van de laatste dorpen waar we doorreden: ik zat achter het stuur en zag dat een goepje jongens in beide handen stenen namen en naar de auto kwamen rennen. Daarop gooide ik het stuur om en reed recht op ze af. Dat hadden ze niet verwacht. Ze schrokken zich lam en vlogen alle kanten op. Voordat ze zich herstelt hadden waren wij al weer voorbij.  De laatste 65km gisteren, afdalend en stijgend door een wondermooi berglandschap over een smal, bochtig weggetje, waren fantastisch. Dat doet je de eerste 250km ellende weer vergeten. Het was overigens weer, wat wij noemen een echte 'Maxima en Alexander dag ': de hele dag zwaaien naar kinderen en werkende volwassenen in veld.

  In Lalibela zijn in de 12e en 13e eeuw (zeggen ze) kerken uitgehouwen uit de rotsen. Het is een van de highlights van Ethiopië. We zijn er vanochtend geweest. Het was interessant maar toch ook weer niet zo geweldig. In de kerken liggen kleden op de vloer en in sommige wonen her en der nog een kluizenaar. De mededeling in de Lonely Planet  dat er behalve kluizenaars ook veel plaatselijke vlooien gehuisvest zijn zorgt er toch voor dat je niet al te lang blijft hangen.  John heeft zoals al eerder vermeld z'n fotoprinter bij zich. Vandaag is het weer 'magic John' dag. Foto gemaakt en geprint  van/voor iemand van het hotelletje en nu komt de een na de ander natuurlijk. Het is ook wel erg leuk om mensen op die manier blij te maken.

Met De Ark van Het Verbond op weg	Rustige koffiestop. Hier komen zo weinig bezoekers dat de locals ons negeerden.
Mini doorwading	Reusachtige vijgenboom
We gaan in Addis toch maar eens een vogelboek aanschafen.	Onderweg
Als je nog een ezeltje nodig hebt....	We hebben net een feestje gehad
Opzij, opzij	Zo laadt je in Ethiopie een vrachtwagen boomstammen
Uitgehouwen kerk / Lalibela	En nog een stukje kerk
Tja, dat vogelboek.	En de rest van de kerk
Feestpak aan	Binnenplaats hotel Lalibela
Lalibela restaurant

 

Waar je wel een beetje gestoord van raakt in Ethiopië is het totaal ontbreken van privacy. Er zijn overal mensen en ze willen allemaal met je praten en kijken wat je aan het doen bent. Even een rustig lunchstopje na 200km hellroad is er niet bij. Zodra je de auto stilzet verschijnen er uit alle hoeken en gaten en achter elke boom en rotsblok mensen die al roepend naar de auto rennen en om je heen drommen.  In het maken van sanitaire stops zijn we dan ook heel rap geworden. 

 

 Gisteren was het Tim Kat feest. Op die dag wordt de kopie van De Ark van het Verbond uit de kerk op een baar naar het dichtstbijzijnde water gedragen. Aldaar wordt de Ark in een feesttent geplaatst en wordt het dopen van Christus gevierd bij en  in de rivier.   

vervolg Ethiopië 3