2201 (A)

Nog even terugkomend op John z'n 'foto fanclub'. In Lalibela was een hele lieve oude man die als 'nachtwacht'  ingehuurd was. Ook van hem was 's ochtends een foto gemaakt. 's Middags kwam ie met een bedrukt gezicht en de foto in z'n hand weer bij John. Met handen en voeten wist ie duidelijk te maken dat ie een nieuwe foto wilde:  's ochtends liep hij op plastic sandalen en nu had ie z'n zondagse schoenen aangetrokken....  Natuurlijk is er een nieuwe foto gemaakt. Het was echt een giller.

2301 (A)

Addis Abeba. Als zovele andere steden altijd alleen een stip op de kaart en ineens sta je daar dan. Blijft elke keer een bijzondere ervaring. Een stad van 5 miljoen mensen maar het heeft de sfeer van een uit haar krachten gegroeide provincie stad.

De rit hier naar toe was een verademing: heus asfalt, bijna de gehele 400km. Maar de gemiddelde snelheid blijft laag omdat de wegen erg smal zijn en het gebied bergachtig. Prachtig om doorheen te rijden. Wel is er heel duidelijk te zien dat de 'eeuwig zingende bossen' van Ethiopië niet meer zijn wat ze waren: miljoenen Ethiopiërs stoken/koken op brandhout. In rap tempo is/wordt Ethiopië  ontbost en maar op heel weinig plekken zie je nieuwe jonge aanplant. Trieste ontwikkeling. Een alternatief is gedroogde koemest. Je ziet kleine kinderen in veld mest verzamelen. Maar dit is natuurlijk te weinig om het hout te vervangen. Een ander fenomeen zijn de hutten zonder schoorsteen. Eerst dachten we dat er een in de fik stond, maar ze stoken gewoon binnen en dan komt de rook door alle kieren en gaten naar buiten. 

 We hebben na 7 weken de schriftjes, pennen en ballonnen eens tevoorschijn gehaald en hebben de hele dag voor Sinterklaas gespeeld. Met liedjes en al, begrepen ze geen zak van maar ze moesten wel erg lachen. De armste, kleinste kindjes die langs de weg liepen met geiten, schapen, een koe of zomaar hebben we eruit gepikt.  Degenen die al van verre "you, you, you, money, money money" riepen hebben we overgeslagen. Ja, je moet keuzes maken in het leven, zeker als je maar 100 pennen en schriftjes bij te hebt.

 (John zit op dit moment naast mij de Lonely Planet te lezen en zegt dat ie echt naar de grote markt in Addis wil: daar kun je blijkbaar alles kopen; van een Kalashnikov tot en met een kameel. Alleen weet ik nog niet waar zijn voorkeur naar uitgaat. De Kalashnikov lijkt me wat makkelijker te handelen maar geeft wellicht wat meer problemen. aan de grens.)

En route Lalibele>Addis	Berg dorp
Duidelijk te zien dat zit de droge tijd is.	En route
'Gods window'	Snacken onderweg-verse wortels !
En route	Hut zonder schoorsteen.
En route	Ethiopie toen en nu.
Geitehuiden te koop, waren nog 'lekker vers'	Verboden voor paard en wagen.
Achterste ezeltje draagt gedroogde koeienvlaaien.

Reizen door Ethiopië en zien hoe de internationale hulpverlening geworteld is in de samenleving geeft toch en wat vreemde bijsmaak. In letterlijk elk dorp waar je doorheen rijdt zie je borden van hulporganisaties met ontwikkelingsprojecten. Alles wordt voor de mensen bedacht en uitgevoerd en de UN - vrachtwagens met  graan en rijst kom je regelmatig tegen.  De huizen worden opgeknapt en zoals al eerder vermeld zijn het de buitenlanders die ook de wegen financieren en aanleggen. Het zal allemaal wel goed zijn en misschien is onze indruk nog te oppervlakkig en te kort, maar de mensen komen op ons erg flegmatisch over: je ziet nergens 'huisvlijt', om maar eens met een lekker duidelijk ouderwets woord te komen. Niemand onderneemt iets, niemand maakt iets om te verkopen, niemand biedt een dienst aan, niemand verkoopt iets vanuit huis, er zijn haast geen reparatieshopjes, etc.  Het eerste wat mensen, volwassenen,  doen als ze je zien is hun hand ophouden en geld vragen. Ook als duidelijk te zien is dat ze redelijk gekleed gaan en genoeg te eten hebben.  Dus wij vragen ons af of met al die hulpverlening het eigen initiatief er niet helemaal uit 'geholpen' is.   Wij geven daarom alleen geld aan mensen die het het allerslechtst hebben: gehandicapten en oude mensen en verder kopen we dingen van anderen. Ook zaken die we niet nodig hebben of kunnen gebruiken, die geven we dan weer weg.

Maar terug naar Addis. We wilden eigenlijk maar een dag blijven maar dat wordt wel wat langer. Clifford, onze trouwe Landrover, heeft een gescheurde fontanel, z'n dak. In de hoek van het dak rechtsvoor zijn twee scheurtjes ontstaan: een langs het gootje en een vanuit de hoek richting midden dak. Dat ziet er niet goed uit. Lijkt op een constructiefout. Vandaag is het zondag en alles = dus dicht. Morgen eens langs te Landrover Dealer/Garage hoe we dit varkentje gaan wassen. Ben bang dat Cliff een kleine hersenoperatie moet ondergaan. (wordt vervolgt)

verder Ethiopie4