Controle !	Dit spreekt voor zich
Moyale>Marsabit	De boosdoener geklikt
Moyale>Marsabit	Moyale>Marsabit
'Twister' naast de auto	Samburu
Een grote familie	Samburu
	Even de weg vragen
Bedankt!	En daar wonen ze.
Even poseren	Bij de waterput
Uwe geeft een lift	De koeiehuid gaat op het dak
	Hedada Korante Plains
Brievenbus in de middle of nowhere	Die doornstruik moet weg!!
Uwe heeft een lekke band
Dit was het goeie stuk	'Droge doorwading'
De huisschildpad in Roberts Camp Lake Baringo	Lunch

Marsabit. Lauw biertje in de local bar. Koud bier is voor de Mzungu, white person. Dieseltank weer volgegooid. Verder geen enkele reden om in Marsabit te blijven hangen.  Wij zouden met z'n tweeën de route verder naar het zuiden gevolgd hebben maar we hadden Uwe bij ons en die kende het gebied goed genoeg om een alternatieve route te kiezen. We hebben zo'n 20km buiten Marsabit in het wild gekampeerd. Onderweg nog en paar Samburu mensen meegenomen en wat plaatjes geschoten. De meeste willen niet op de foto; kan ik me wel iets bij voorstellen. Of ze willen geld hebben. Het fotoprintertje van John is wel weer een geweldig ruil hulpmiddel.  Wild kamperen is toch wel erg leuk hoor. In the middle of nowhere. 's Nachts aarde donker, fantastische sterrenhemel. Maar zoals gezegd zijn we niet van die echte helden om dat alleen te doen. Nu na weer een paar nachtjes met anderen samen worden we ook wat dapperder. We hebben een paar dagen met Uwe samen wat onbekende wegen verkend. Het was toppie. Veel Samburu mensen gezien in streken waar zeer zelden iemand komt. Uiterst vriendelijk allemaal. Toch is dat niet altijd zo; de Samuru hadden nog maar kort geleden een 'meningsverschil' over hun territorium met een andere tribe en daarbij zijn toch een man of 200 gesneuveld!  Het bord bij de ziekenhuispoort (zie foto) hangt er kennelijk dan ook niet voor niets.

 Na drie dagen scheidden onze wegen zich weer op een punt waar wij nog een km-tje of 130 over onbekende, ook voor Uwe,  weg moesten. Ai, ai, ai! Dat hebben we geweten. De eerste 20 a 30km gingen wel. Door heuvels en dalen. Maar veel uitgesleten dwars geulen door de regen in eerdere periodes. Het was nu droog, gelukkig. Door droge rivierbeddingen, soms ook heel steil en lastig, maar wel erg leuk. Over weg kun je amper spreken. Meer een breed geitenpad. Het is dat we bandensporen van dezelfde of de vorige dag zagen, anders hadden we soms niet geweten welke kant we op moesten. Op een gegeven moment begon het pad te klimmen en werd het erg stenig. Nog niets om je ongerust over te maken want zo hoog waren die heuvels in de omgeving niet. Maar schijn bedroog. Het werd steeds steiler. In z'n twee omhoog ging goed totdat we een scherpe bocht naar rechts maakten en we tegen een helling van zo'n 40 graden opmoesten!  Cliff zei na 30 meter ik wil niet meer in z'n twee. Schakelen ging niet dus effe niet meer,  snelheid werd -0-.  Stop. Handrem, voet op de rem. Bloody hell. Links een afgrond en achter ons 30m naar beneden en dan een scherpe bocht. Achteruit ging dus niet!  Daar stonden we dan, met onze neus omhoog en het zweet een halve cm dik op ons voorhoofd. We zeiden niets tegen elkaar......... John zette Cliff in difflock en ik zat klaar om eruit te springen om stenen achter de wielen te gooien als ie toch achteruit zou zakken. In z'n eerste versnelling, koppeling op laten komen, rem zachtjes loslaten en Cliff deed het: heel langzaam kropen we met samengeknepen billen naar boven. Ik zat te schudden van de stress en John kneep bijna het stuur in tweeën. Eenmaal boven durfden we pas weer adem te halen en te praten.  Zo'n cursus in de Ardennen is leuk, maar het voelt toch heel anders als je echt in een lastige situatie komt.   Maar goed, weer een ervaring rijker zullen we maar zeggen. Tegen de tijd dat we in Kaapstad aankomen zullen we wel 'rookie'  af zijn.

dust, dust, auto vol !!

Kenya voelt direct anders aan dan Ethiopië.   Geen gehassel meer, geen gezeur om geld. Je kunt rustig een stopje maken onderweg. Als je een plaats binnenrijd komen er altijd wel wat, meestal, jongens op je af die voor gids of zo willen spelen maar als je zegt dat je geen interesse hebt is het ook zo over.   Op het gemakje wat proviand ingeslagen want we gaan meer kamperen. In Ethiopië zijn amper echte kampeerplaatsen maar in Kenya en in alle volgende landen die we gaan bezoeken  zijn ze er volop. Je komt dan ook meer andere reizigers tegen zoals wij en dat is altijd gezellig.  We staat nu op een heerlijke camping bij Lake Boringo. Volop leiding water aanwezig, alle wasjes weer gedaan, Cliff weer eens een beetje gekuist. We hebben in jaren niet zovel gepoetst als de afgelopen twee maanden.    En het is hier heeeeeeet!!!!! 40 graden denk ik.  Gisteren middag, na een lange dag rijden en 'hell mountain' in de hitte kon je ons opvegen bij aankomst. Wat is een koud biertje en een koude douche dan heerlijk.

 vervolg Kenia2