(A) 4-2In Lake Boringo zitten een hele smak nijlpaarden die, zoals wel of
niet bekend, de hele dag liggen te luieren in het water, maar 's
nachts de oever opklimmen of te gaan grazen. Waar dan, bij Lake
Boringo? Bij Roberts Camp, waar anders. En wat is het
gevaarlijkste dier van Afrika? Welk dier doodt per jaar de
meeste mensen in Afrika? Inderdaad, het nijlpaard.
Overal dus bordjes met 'kamperen op eigen risico'. Nu hebben wij
gelukkig niet zo veel te duchten met ons daktentje. Er stond ook
een truck met een groep van Djoser. Paar meisjes hadden
hun tent gezellig langs de rietkraag geparkeerd. (Je vraagt je
dan wel af of ze wel ingelicht zijn door de gids). In ieder
geval, na het eten, zat iedereen gezellig met een bakkie bij het
kampvuur de nijlpaarden te bespreken. Nijlpaarden maken
een heel bijzonder geluid. Ik noem het altijd toeteren, kan het
niet echt uitleggen. (Ruud komt veel in Artis, vraag maar of hij
het eens nadoet).Na een uurtje, ja hoor, verschijnt er een schim
in het duister langs de waterkant. Wij zaten een meter of 30
verderop, naast de auto. Mij krijg je echt niet in de buurt van
een nijlpaard, ben ik veel te chicken voor. Maar diverse mensen
gingen eens met de zaklamp wat dichterbij kijken. John, je kent
hem, had de grootste verstraler van heel Lake Boringo bij zich
en kon zonder uit z'n stoel te komen, als enige, het nijlpaard
scherp in beeld nemen. Nijlpaard vond dat natuurlijk niets en
liet ons zijn of haar grote achterkant zien. Af en toe dook ie
weer op. De Djoser meisjes werden natuurlijk geplaagd, zo van
"het allerlekkerste nijlpaardengras groeit wel naast jullie
tent". Even bleven ze stoer maar uiteindelijk werd de tent
opgepakt en verhuist. (zou ik ook gedaan hebben). Het is die
avond bij dat ene nijlpaard gebleven.
04-02 Thomson Falls - Nyahururu
Gistermiddag na een dikke week weer eens
mailtjes kunnen lezen. Altijd benieuwd naar de nieuwe berichtjes
en hoe het met iedereen gaat. De nacht doorgebracht op de 'lawn'
van de Thomson Falls Lodge in Nyahururu. Echt gras! Dat
was lang geleden. En een jongen die de tuin en dus ook het gras
bijhield. Kamperen hier betekende dat je ook een halve kuub hout
kreeg om een vuurtje te stoken. En ja, ik heb geheel
zelfstandig, voor het eerst van mijn toch niet meer zo jonge
leven, een kampvuur gemaakt. en trots dat ik was! Na het
eten (heel chique: Frankfurters uit blik tussen een broodje met
heel veel mayo, ketchup en mosterd) zaten we lekker bij ons
eigen vuurtje. De vier aanwezige Duitsers op het kampeerveld
hadden net zoals ze in Noordwijk aan Zee een eigen kuil hebben,
ook hier een eigen vuur gemaakt).
In dit soort landen, en dat bedoel ik niet negatief,
zijn er altijd mannetjes in functies die bij ons veelal niet
meer bestaan. Zo ook hier. We hadden Francis, de nachtwaker van
het grasveld. "Nou Francis, kom eerst maar eens een koppie
koffie doen, want de nacht is nog lang". Daar had hij wel oren
naar. Het is altijd gezellig om zo met de mensen te praten en te
horen hoe hun leven er verder uitziet. Hij was zeer onder de
indruk van mijn sleutelhanger die tevens zaklampje was. Had ie
nog nooit gezien. "Weet je wat Francis, het is wel geen Kerst
meer, maar beschouw het toch maar als een verlaat
Kerstcadeautje." Glunder, glunder. Aan het eind van de avond nog
een plastic zakje Douwe Egberts, een foto uit de toverdoos mee en weer iemand blij gemaakt.
|
|
|
|
De weg hield op...
|
|
|
|
Klein stukje asfalt over !
|
|
|
|
|
|
Over de evenaar !
|
|
|
|
even de keukenvoorraad showen
|
|
|
|
|
|
Thompson Falls - kampvuurhout wordt gebracht
|
|
|
|
Kamperen op gras !
|
|
|
|
|
|
Tja...
|
|
|
|
even iets uit de muur trekken (vers brood)
|
|
|
Naivasha Crater Lake Sanctuary. Er was een lodge (duur) maar
wij wilden op de kampeerplaats. Die lag midden in het
natuurgebied en we zagen ons al wakker worden met de giraffes en
gazellen grazend voor de tent. Jammer genoeg was de
kamperplaats, wegens veiligheidsproblemen, tijdelijk gesloten.
De eigenaar vertelde dat er de laatste weken gewapende
overvallen waren geweest in het gebied. Effe niet dus. We
mochten bij hem op z'n compound kamperen (groot hek met stroom
eromheen, veel bewakers en vier honden) en hebben als
tegenprestatie wel in het restaurant gegeten. En wat was dat
lekker. Niet iets heel bijzonders, salades, toasted sandwiches,
viskoekjes (ja, ja Eelco ook in Afrika lekkere viskoekjes. Als we
terug zijn is het mei en kunnen we al weer gaan varen; met
viskoekjes enzo!). De volgende ochtend zijn we met
onze Cliff het natuurpark ingereden en hebben onze eerste
giraffes, zebra's, gazelles, en dik dik's (ienie mienie hertjes,
max 40cm hoog) gezien. Verder laten we de Keniaanse parken voor
wat het is. We willen graag naar het Serengeti National Park en
de Ngorongoro Krater in Tanzania om de wilde dieren te gaan
zien. We zaten een kilometer op 80 van Nairobi (ook wel
Nairobbery genoemd) af maar de
enige reden om daar naar toe te gaan waren de vogel- en wilde
dieren boeken die we niet hadden. Hebben we niet gedaan. We
houden allebei niet van grote steden (Afrikaanse miljoenensteden
trekken ons zeker niet) en zo veilig schijnt Nairobi ook niet te
zijn. Verder willen we ook in Tanzania naar de kust en naar Zanzibar, dus ook de kust van Kenya laten we aan ons voorbij
gaan. Verder wilden we heel graag om het Victoria Meer heen
reizen. Dat betekend vanuit Kenya naar Uganda en Rwanda en dan
terugsteken naar Tanzania. Derhalve een kort Keniaans verblijf;
een dag of 10.
|
|
|
|
Crater Lake
|
|
|
|
|
|
|
Midden op het pad - nieuwsgierig
|
|
|
|
|
|
|
asfaltweg repareren met takken in teer gedoopt
|
|
|
|
Kwik Fit
|
|
|
|
|
|
|
We hebben trouwens een geweldig Keniaans souvenir gekocht:
een elektrisch tosti apparaat. Natuurlijk had John nog wel een
Nederlands stekkertje om eraan te zetten (zoals wel of niet
bekend hebben we 220 stroom in Cliff) en nu eten we al drie
dagen tosti na tosti na tosti.
Ander bijzonder, nog niet vermeld feit: we hebben een lekke
band gehad, ja echt waar. De eerste in 14.000km. Niet slecht hè.
Oh, trouwe, trouwe Cliff.
06-02(A)
Onze laatste overnachting in Kenya was bij Jane en Julia Barnley in
Kitale. Moeder en dochter (75 en 45). Van oudsher een boerderij
maar nu ingesteld op bezoekers. Prachtige tuin om in te
kamperen, met prieel en stoelen. Ook grote tenten overdekt met
rieten daken om in te verblijven. Verder was er ook nog een
guesthouse voor max. vier personen. Er liepen vier Jack Russell
Terriers rond, twee paarden, die regelmatig door de bedienden
bij de Begonia's verjaagd moesten worden. Verder nog een
veertigtal katten. Er was (volgens onze
informatie) ook de mogelijkheid om bij Jane en Julia te eten 's avonds en
dat leek mij wel zo gezellig. Mama Jane was een beetje 'low on
staff' die dag en er zouden al wat andere gasten mee-eten, dus
ze wist nog niet zeker of het zou lukken. Om 17.00uur kwam ze
even bij ons langs en zei dat "she would be delighted to have us
for dinner". Het werd een
memorabele avond. Jane was geboren en getogen in Kenya (zo ook
Julia) en er was een vriendin van Jane met echtgenoot op bezoek;
Jiggs en James (Ook een jaartje of 75) Wij zaten aan tafel
met Jiggs en James. Jiggs ook geboren en getogen in Kenya en
James
een geboren Schot die door z'n militaire loopbaan via Egypte en
Uganda en Kenya was beland en met Jiggs getrouwd was. Hadden
tientallen jaren een koffieplantage in Kenia gerunned, waren
gepensioneerd en naar Schotland verhuist en kwamen nu elke
winter een paar maanden naar Kenya. Grootste gedeelte van hun
leven in Afrika gewoond maar wat waren ze heerlijk Engels! (Net
zoals mama Jane en Julia overigens). James kwam met allerlei
familie verhalen. Zijn vader had weer in India en Birma gediend.
Een van de leukste anekdotes ging over de koffieplantages in
Kenya: James zat samen met alle andere planters in de regio in
de coffee club. Ze maakten afspraken over verdiensten voor
personeel e.d. en dat ging onderling heel goed. Totdat er een
Griekse planter meer ging betalen en op die manier z'n oogst
iets eerder binnen wilde hebben. James belde hem op en vroeg "what
the hell he was doing". Griek niet onder de indruk en James en
z'n vrienden bedachten een list. "They would teach that Greek
some cricket!!!". Ze riepen al hun personeel bijeen en
gaven ze de opdracht zich te melden bij de Griek en als ze
eenmaal aan het werk waren alles van de struiken te plukken,
niet alleen de rijpe bonen maar ook de onrijpe en al het blad.
De plukkers gingen naar de Griek en aan het einde van de dag had
hij alleen nog kale struiken staan. "oh yes, it was very
naughty but he never did it again". "Ha! Ha! Ha!".
Het diner was ook echt Engels, met blueberry pie en trifel
toe.
Hadden we even nodig: een beetje relaxen en ontspanning op
deze manier. Het is namelijk niet altijd rozengeur en maneschijn
in "huize landrover op reis". We hebben nogal eens
commentaar op de rijstijl van de ander. En 's morgens gaat dat
nog wel, maar 's middags als het flink warm geworden is en je so
wie so al extra moet uitkijken omdat het verkeer links rijdt,
valt dat nog wel eens verkeerd. Gisteren een grote uitbarsting
van twee kanten. "Ja maar jij", "Nee, ja maar jij". Allebei
narrig en niet toe willen geven. Een dag na die fijne avond,
waren de scherpe kantjes er weer vanaf en hebben we een staakt
het vuren afgekondigd voor wat betreft het rijden.
Inmiddels zijn we een dag of vier verder en gaat het wonderwel.
Ontlading was blijkbaar even nodig.
(J) Grensovergang Kenia/Uganda
Ik mag eindelijk ook eens weer wat schrijven, maar ja bijna
alles is al gezegd. Bij elke campsite/hotel moet je je
registreren. In het registratieboek van de tantes Julia & Jane
zit een mop,zo "typical English" Hier komt ie: Bush is in
Engeland voor een statiebezoek en mag ook bij Queen Elisabeth op
de thee komen. Bush is zeer onder de indruk van het efficiëntie
Engelse regeringsapparaat en vraagt aan Elisabeth hoe ze dat
voor elkaar heeft gekregen. Al sippend aan haar thee zegt ze
tegen Bush dat ie zich moet omringen met intelligente mensen. Ja
zegt Bush, maar hoe weet dat ze intelligent zijn. Nog steeds
thee sippend zegt de Queen - je moet ze een intelligent raadsel
voorleggen en kijken of ze het juiste antwoord geven. Bush zit
haar diep fronsend aan te kijken.OK zegt Elisabeth, ik zal je
een voorbeeld geven en vraagt een van de bedienden Tony Blair te
roepen. Hi Queen, Hi Bush zegt Tony en wacht gelaten af. Tony,
als je ouders een kind hebben en het is niet je broer of je
zuster - wie is het dan ? Oh zegt Tony opgelucht : dat ben ik !
Bush bedankt Elisabeth voor de wijze les en gaat terug naar de
USA. Bij aankomst wordt meteen Dick Cheny opgetrommeld en Bush
vraagt aan Dick: als je ouders een kind hebben en het is niet je
broer en niet je zuster, wie is het dan wel ?Ai, zegt Dick, op
deze vraag zal ik terugkomen. Dick legt de vraag voor aan zijn
team en ze komen er niet uit. In de wandelgang ontmoet Dick
Collin Powell en legt hem dezelfde vraag voor. Easy zegt Collin:
dat ben ik ! Dick snelt terug naar Bush en zegt verheugd:
het antwoord is Collin Powell !! Bush wordt rood van kwaadheid
en stampvoetend roept hij : FOUT,FOUT - het is Tony Blair !....
Jane & Julie hebben ook wel eens Amerikaanse gasten. "they
are not amused" over het grapje. Terug naar de werkelijkheid.
De grensovergangen worden hoe langer hoe gemakkelijker.
Alleen de vervalste groene kaart werd in Uganda niet
geaccepteerd. Dus maar een echte verzekering gekocht (gele
kaart) geldig voor alle komende landen ! US$ 180,00, toch
wel rib uit het reispotje. Kenia heeft bijzonder slechte
asfaltwegen (heel veel diepe potholes en grote spoorvorming),
waardoor het zeer slecht rijden is. Bovendien rijden we nog aan
de verkeerde kant van de weg en de tegenliggers zwiepen in grote
vaart om de potholes heen over onze weghelft. Anne (op de
bijrijderstoel) zag ze recht om haar inkomen en zat niet echt
lekker te genieten.....Men zegt dat de wegen in Uganda beter
zijn. We zullen het zien.
vervolg Uganda1.