Ze zijn er! Hans en Moos in Afrika!  Met een klein vliegtuigje via Nairobi in Lilongwe uit de lucht komen vallen. Aankomst was typische Moos: er stonden twee bussen klaar om de passagiers te vervoeren. Ineens schoot Moos tussen de twee bussen door en zwaaide met beide armen in de lucht naar ons. Wij stonden, samen met 200 locals, op de balustrade van de terminal zo'n 50 meter verderop en joelden en zwaaiden terug. Op het moment dat Moos zich omdraaide om de bus in de stappen, reed deze net weg. Zij al zwaaiend en roepend erachteraan maar het mocht niet baten, bus reed door. Grote hilariteit bij ons en de andere 200 mensen op de balustrade. Moos keerde zich om en was nog net op tijd om in bus twee te springen. Wat een leuk weerzien. We waren allemaal een beetje sentimenteel en hebben naast Cliff op het parkeerterrein maar even een biertje genomen om het te vieren.  Moosje heeft de laatste weken als een idioot moeten werken om weg te kunnen. Hans heeft haar achter de computer moeten voeren anders had ze het niet gehaald. Nu zijn zij (en wij)  lekker een paar dagen aan het bijkomen op een fijn strandje aan Lake Malawi.

Maar de week hieraan voorafgaand is er natuurlijk ook nog het e.e.a. gepasseerd. We hadden een tussenstop in Lilongwe gemaakt om eens even 'bij te internetten', onze boodschappenkar vol te gooien bij Shoprite (inclusief Camembert en Chardonnay's). Tja, het blijft behelpen hier in Afrika.  We wilden graag gaan kamperen in een park aan de rivier de Shire. Het park was te bereiken maar de kampeerplaats (30km verderop in het park)  niet zeiden ze bij de ingang. De dag ervoor waren er nog twee Zwitsers vast komen te zitten die er door de rangers uitgesleept moesten worden. Dat was wel erg jammer. Maar, we konden ook bij een lodge overnachten die een paar kilometer in het park lag. We stonden even te overleggen wat te doen, toen er een andere man langs liep die zei: "het heeft de afgelopen week niet geregend, dus misschien lukt het wel". Dat was niet tegen dovemansoren gezegd en hup daar gingen we, richting kamp. De eerste vijf kilometer was prima te doen maar ineens stonden we voor een enorme baggerpartij. "Dat wordt niks" zei ik tegen John". "Ach, daar komen we wel doorheen hoor", was zijn response. Ik stelde voor om dan in ieder geval maar even te voet de blubber nader te gaan inspecteren. "Maar we mogen de auto niet uit, er staan grote borden bij de ingang waarop gewaarschuwd wordt voor olifanten". Ik zei "John, het gras is een halve meter hoog en het is verder open terrein, zie jij ergens een olifant?". (we hebben zo om de beurt onze dappere dagen) . Nee, nergens een olifant te bekennen. Wij eruit, de Tsetse van ons wegslaand. Het zag er niet goed uit. Erg diepe sporen waarbij je tot aan je chassis wegzakt. En we konden zien dat een wagen het geprobeerd had maar ook niet verder gekomen was. Dat waren waarschijnlijk de Zwitsers die eruit gesleept waren. Dus avontuur ten einde en rechtsomkeer naar de lodge bij de ingang. En wat een prettige verrassing was dat.   Kampeerplaats uitkijkend over de heuvels beneden ons en over de langzaam stromende rivier in de verte. Bij de lodge/guesthouse een heerlijke overkapte veranda met luie stoelen. De eigenaar, Darren, was een blanke Malawi die jaren geleden de een na hoogste positie bij de Verenigde Naties in Afrika had bekleed. Hij had in vele Afrikaanse landen gewoond en gewerkt en was vijf jaar geleden deze lodge in Liwonde Park begonnen. Hij was een magere, ketting rokende  veertiger in safari outfit met veel kennis van allerlei zaken die ervan hield z'n eigen stem te horen. Samen met hem en z'n assistente Nicky hebben we in de lodge gedineerd. Onder andere een heerlijke beef roast en apple crumble pie gegeten. Dit in combinatie met de verhalen van Darren maakte het weer een erg vermakelijke avond.

Rubber tappen	Druk dorpje en route naar Cape Maclear
Malawi dorp	Liwonde National Park
Waterbuck	Waterbuck oever Shire River
Toch maar rechtdoor gegaan	En route Liwonde
Visarend in poeltje ?	Waterlelies

 

Volgende dag zijn we terug naar Lake Malawi gereden en hebben we in een klein dorpje bij Cape Maclear in een guesthouse aan het strand gelogeerd. Het guesthouse lag midden in het dorp en als je 's morgens aan het standje zat en links en rechts van je keek zag je overal vrouwen de was en afwas doen en kinderen hun ochtendbad nemen.   In het dorp werd er door een Franse ondernemer, Pierre, een nieuw, luxe hotel aan het strand gebouwd. Totdat het af zou zijn, logeerden hij en z'n vrouw in hetzelfde guesthouse als waar wij verbleven. Ze kwamen die ochtend in zwemkleding tevoorschijn en liepen richting het strand. Zij een petit Française en hij een hele grote, enorm dikke man met een kunststof onderbeen. Eenmaal in het water deed hij het been af en ging met z'n vrouw baantjes trekken. Het kunststof been dobberde zachtjes op de golven, tot grote verbijstering van de dorpsbewoners. Een meisje dat haar haar aan het wassen was bleef met haar handen op het hoofd en met haar mond open staan kijken en een jongetje die het wel erg eng vond verschuilde zich achter een palmboom en gluurde voorzichtig langs de stam naar het drijvende been.  Ze konden hun ogen er niet vanaf houden. Dit duurde voort totdat de Fransman weer naar de kant kwam, het been leeggooide, weer onderdeed en al soppend het strand verliet,  de dorpsbewoners in ongeloof en ons rollend door het zand van het lachen, achterlatend.

 

Strand Cape Maclear
Hans en John op visjacht	Het werk is gedaan
Oliebollen te koop	De indrukwekkende vangst
Zal ik ja of nee effe de kano pakken	Een kleine troost voor Anne

 

 verder met Zambia1