Hangbrug Tete	Pothole road
proviand inslaan	rivierbedding
Tja - pril geluk ?	hotshowers opstarten

Wat mij opvalt aan Mozambique is dat er veel Zuid-Afrikanen zijn, die een business runnen. Dat maakt het meteen een veel duurder land. Mozambique is een vrij arm land ten opzichte van de andere zuid Afrikaanse landen, maar voor de toeristen is het de duurste ! Gelukkig kunnen we bijna overal pinnen. Toch wel lekker gevoel, want TC's wisselen bij banken is vaak heel lastig en het lijkt erop dat de banken geen TC's meer willen. Zal binnenkort wel niet meer mogelijk zijn. De 2e stop was in Chimoio bij een prachtig kunstmatig stuwmeer vol met crocs. Deze plaats ligt tegen Zimbabwe aan en wordt gerund door een Zimbabwaans stel. Meteen te merken : a) het is goedkoper en b) er is achterstallig onderhoud. Waar wij allemaal niet op letten ! Hans wilde eigenlijk in het meer gaan zwemmen, want hij was niet bang voor de crocs.....en je zag ze niet. Je kan eindeloos tegen hem aanpraten, dat crocs gevaarlijk zijn,maar een stadsjongen blijft een stadsjongen. Totdat hij de schedel van een croc zag in het restaurant met wel heel veel tanden. Ging toch maar niet zwemmen. Het is wel erg leuk om je reiservaring te delen met Hans & Moos. Wat wij al heel gewoon vinden, geeft bij hun uitpuilende ogen en dat is voor ons dubbel genieten. Vilanculas was de volgende stop en het eerste strandgevoel. Prachtige kampsite, maar geen uitzicht op het strand, en op een Duits stel na, de enige gasten wat de pret echt niet kon drukken. Tentje uitgeklapt en tentje opgezet was zo gebeurd dus het is meteen richting bar (het is eigenlijk altijd meteen richting bar) om de temperatuur van het bier te testen. Ik merk wel nu Hans er is, ik meer bier drink dan gewoonlijk. Volgens Anne is er geen enkel verschil met vroeger, nu of later. (???) Wie snapt het ? Ik niet. Vanuit Vilanculas kun je prachtige tochten maken met een dhow, een soort Arabische grote BM, maar dan zonder fok. Daar hadden wij wel zin, dus een prachtige zeildag ingelast naar een eilandje, waar je volop kon snorkelen. Als kind kon ik uren naar een zout water aquarium kijken bij de plaatselijke dierenwinkel, nu lag ik uren in het zoute water te snorkelen en heb véél meer gezien dan guppies, neon-tetra's en maanvissen. Prachtig ! En ik heb nog nooit zulke grote flippers gezien/aangehad. De enige die erop kon lopen was uiteraard Hans, maar die loopt altijd al een beetje vreemd, niet waar ? De stroming rond het eiland was ca 7 km per uur, dus onmogelijk hier tegen in te zwemmen. Moos als eerste het water in, wou nog iets vertellen, waar werd meteen weggespoeld (figuurlijk), dus Anne begon ernstig naar mij te loeren, want ze vindt dat ik geen waterman ben. Klopt ik ben een steenbok. Wel met resultaat dat wij hand in hand gingen snorkelen. Klinkt raar, maar het was zeer romantisch. Aanbeveling. De bootbemanning : kapitein-matroos en kok  hadden ondertussen een geweldige lunch  gemaakt op een houtskoolvuurtje in een zandbak IN DE DHOW . Gekookte inktvis met zeker 30 tenen knoflook, overheerlijke saus, pasta en salade.

(A)

De tocht terug naar het vaste land was super. Het zeil was gehesen en in vliegende vaart ploegden we met de dhow door de golven. Een straf windje (wk5) over het ondiepe water deed de golven opzwiepen en regelmatig kwam er een smak water naar binnen. Helaas is m'n rode petje, dat ik al vier maanden ophad, hier afgewaaid en in de golven van de Indische oceaan verdwenen. Drijfnat maar met een grote glimlach op het gezicht stapten we weer aan wal.

(J)

Morrongulo was de volgende beach-stop, zoals gebruikelijk en eentonig - een prachtige camping aan het strand en wij waren weer de enige gasten. Ditmaal waren de golven groot en woest, het strand Baccardi wit en geen mens te zien. Ook hier was het bier koud. Onderweg naar Morrongulo niet goed inkopen kunnen doen, want niet door steden/dorpen gegaan en geen stalletjes langs de weg, dus eten in het restaurant. Nu moet je altijd voorzichtig zijn als je de enige gast bent, want dan krijg je restjes van de vorige dag, maar Glen (de Engelse Camping eigenaar) had de vorige dag verse gamba's ingeslagen, alleen de kokkin was er niet. Maakte niet uit : het was verrukkelijk.  Het was zo rustig dat we de barman moesten wakkermaken toen we in het restaurant kwamen. Hij bracht de drankjes en legde vervolgens z'n hoofd weer te rusten.  Tijdens het afrekenen de volgende morgen in het kantoor annex woning annex garange annex duikschool annex rommelhok (een geweldig groot rietgedekte schuur, maar dan ook geweldig groot) stond een grafgedenksteen op de grond. Anne zat er al een tijdje naar te kijken, maar vroeg niets. Ik maar wel. Het bleek dat de vrouw van Glen in november bij een gewapende overval op de camping was doodgeschoten. Wordt je toch even stil van.......en moet je acuut denken aan alle raadgevingen, waarschuwingen en andere rampmeldingen, die je tijdens de rit zouden kunnen overkomen. Knock on wood !

Proviand voor onderweg	Lunch snorkeltrip Vilanculus
Lunch	De dhow bemanning
Broodbakkerij langs de weg	Morrongulo
Ik kom er nog niet uit	Thelma & Louise (20 jaar later)
Camping Barras Point	Barras Point
Doorwading 1	Doorwading 2

 

De laatste beach-stop was Barras Point. Een schiereiland, omringd door Campari strand waar twee golfstromen elkaar ontmoeten. Resultaat : zeer woeste kolkende zee en een prachtig gezicht. De camping was naast de vuurtoren en uiteraard waren we weer de enige gasten.

(A)

 Het weer was een beetje miezerig maar het strand zag er te aanlokkelijk uit om niet te gaan lopen. Dus, regenjasjes in de rugzak en de benen strekken. Is wel even lekker aangezien er toch wel gebrek aan lichaamsbeweging is. En blijft, want ook met Hans en Moos erbij komen de badmintonrackets niet uit het stof.  Heen lekker langs het strand gebanjerd en terug wilden we een stukje afsnijden, dat leek wel mogelijk. John en Hans als eersten. Wel een natte broek maar verder geen probleem. Moos en ik zijn iets korter uitgevallen en hadden wat meer moeite.  Ook waren wij zo handig om precies op het verkeerde moment over te steken en werden bijna weggespoeld.  Ik voelde iets prikken op m'n knie en toen we op het droge stonden zat er een venijnig smerig kwalletje met paarse tentakels inkt/gif te lekken op mijn been. Ik veegde 'm weg en er bleef een branderige pijn achter. Gaat wel over dacht ik. Dat viel een beetje tegen; het werd erger, ik kreeg een verlammende pijn in m'n lies en kreeg na een paar honderd meter moeite met lopen. Moosje is vooruitgesneld om bij de camping te melden wat er gebeurd was en om te horen of ik dit zou gaan overleven. Dat viel gelukkig mee. Het was zeer pijnlijk maar niet gevaarlijk en na een paar uur trok de pijn weg en was ik weer mobiel.

(J)  

 Dennis, eigenaar camping, had de vorige dag Barracuda gevangen - of we daar trek in hadden ? Alweer heerlijk gegeten. Het gaat mij een beetje benauwen - letterlijk en figuurlijk - al dat lekkere eten (en drinken) , de weggevallen pondjes komen weer om de hoek kijken. En er staat ons nog wat te wachten in Zuid-Afrika. Daar is alles veel, veel en veel. Misschien ga ik wel iets afzweren, alleen wat en wanneer weet ik nog niet. Na Barras-point was het richting Maputo - hoofdstad van Mozambique. Kamperen in Maputo is onmogelijk, maar het backpackerstehuis (Fatimas Nest) had geweldige 2 persoonskamers, die een welkome afwisseling waren op het kamperen. Hans & Moos konden gelukkig weer eens "normaal" eten - Pizza en Lasagna. Wij dus ook. Hierna is het richting Krugerpark (Zuid-Afrika) geblazen), waar wij ook nog een paar nachten zullen verblijven.

vervolg Zuid-Afrika1