laatste update : 17-01-05 11:49


 
Hoofdpagina
WAAR ZIJN ZE.COM

 

Wie zijn ze

   
 

De Achterbank

   

 Voorbereidingen 

 De route

  • Weesp (NL)
  • Italië - Genua
  • Boot- Tunesië
  • Tunesië
  • Libië
  • Egypte
  • Soedan
  • Ethiopië
  • Kenia
  • Tanzania
  • Uganda
  • Malawi
  • Zambia
  • Mozambique
  • Kaapstad

 Geplande kaartroute

 

CONTACT

   

Gastenboek

   
 
 


Sudan 1  
_________________________________________
Elke keer weer iets aan een verslag plakken geeft problemen met uploaden van de website (foto's verdwijnen.. !?). Vanaf Sudan gaan we het splitsen in 1,2 etc. Het logboek geeft aan welk verslag van toepassing is.

-------------------------------------------------------------------------------------------------

03/01/05

(A) De ferry naar Wadi Halfa, Sudan. 's Ochtends om 09.30 uur melden in de haven. Controle havenpolitie. "no bomb in car?" "No sir, not this time". En ok was het weer. De ferry = alleen voor personen en Clifford moest, samen met drie andere wagens op het dek van een vrachtschuit. Dat kon natuurlijk pas als de hele schuit geladen was. En hoe lang zou dat duren denk je? Juist, de gehele dag. We zaten op het dek van de ferry die langszij afgemeerd lag en hebben ons geen moment verveeld. Het ene vrachtwagentje na het andere bleef maar komen en de lading verdween, gedragen door tientallen arbeiders, in de buik van het schip. Af en toe sloeg de stress toe bij de handelaren die hun dozen in het verkeerde luik zagen gaan en dan volgde er een scheldkanonnade over en  weer, tot het gooien met stoelen aan toe. Uiteindelijk was om 18.00 uur alles aan boord en konden we Cliff via rijplaten op het dek zetten.

Mohamed Salah, grote hulp bij ferry

Effe een Peugeotje laden

Klaar voor inscheping

Daar staat ie dan

Alles aan boord

Daar is de nooduitgang

Abu Simbel gezien vanaf de ferry

Openlucht hotel Wadi Halfa

Thee pauze Wadi Halfa

Landrover taxis Wadi H.

Mazars kantoor in Wadi Halfa

Terrasje Wadi H.

 

De ferry was veel sneller dan het vrachtschip en Cliff verdween al snel uit zicht. Dat was toch wel even vreemd. Het vrachtschip zou er nog een keer zo lang over doen, dat betekende dat Cliff pas 20 uur later in Wadi Halfa aan zou komen. Even slikken toch wel. De ferry ging zeer soepeltjes. Goede maaltijd 's avonds. Verder wil je het niet weten. Sanitaire voorzieningen (eerste klas , ja, ja) om te huilen. Ik zal jullie de details besparen. (We hebben geen douche genomen deze reis). We wisten dat Wadi Halfa niet veel voorstelde maar het zou goed genoeg zijn om een dag op Cliff te wachten, er waren tenslotte ook een paar hotels. Dat viel 'een beetje' tegen; een grote zandvlakte met her en der wat huizen. De ""'" hotels""" waren barakken van golfplaat, helemaal open, waar rijen bedden stonden. Eigenlijk gewoon buiten dus. Met alleen een lakentje! Daar waren we niet helemaal op voorbereid en het wordt er 's nachts een graadje of 10!!!.   "mmmm",  eerste maar eens wat eten. Dit gaan we even laten bezinken. Buiten grote pan op het vuur met een prutje van groenten en macaroni. Zag er goed uit  Met de hand eten wel eens waar, want van bestek hebben ze hier niet gehoord. Dus, met je broodje de rest oplepelen. Het was erg lekker. Cola erbij (dat hebben ze wel overal ter wereld). Ik heb namelijk een goede raad van Ans (Berkelaar) opgevolgd: "a cola a day keeps the doctor away". En so far so good. Nog geen krampies.

Inmiddels hadden we de jongeman gevonden die ons zou kunnen helpen met de hele papierwinkel, Carnet, registratie, security, etc.:  Mazar. Met de hulp van zo iemand ben je slechts een dag bezig ipv twee. Naam gekregen van twee Australische meiden die chauffeur en gids waren van een grote 'overland' truck van Dragoman tours. Zij reden in vijf maanden van Cape Town to Cairo met een groep van twintig mensen. Twee meiden, achter in de twintig. Gaan met die banaan!  '"en" vroegen we, "nog problemen gehad onderweg met de truck"?  "nee, niet echt, een gebroken veer, 6 lekke banden een een paar keer vastgezeten in het zand". Nothing major !  Coooool!!!   Geweldig he?.

In ieder geval, Mazar zou ons de volgende dag helpen en toen ik vertelde dat we daar en daar sliepen zonder dekens, is ie op z'n fiets gesprongen en heeft thuis twee dekens gehaald. Ik was heel, heel blij.  Volgende dag om 08.00 uur lag het vrachtschip met alle vier de auto's rustig op ons te wachten. En toen gingen we de documenten draaimolen weer in. John bleef in de haven om de auto vrij te krijgen en ik ging , samen met Mazar en een van de twee Franse jongens die ook op de boot zaten, Florian,  weer met een taxi terug naar het dorp om de travel permit en registratie in orde te maken. Dat heeft dus ook weer de gehele dag geduurd. Goed gezelschap aan de Fransman. Ik was heel benieuwd of ons bier, champagne en brandy door de douane waren gekomen. In Sudan is alcohol namelijk verboden. Om 15.00 uur kwamen John en de andere Fransman,Gregory, het dorp inrijden.  En de drank had het gehaald! We boden de Fransen aan om dit heugelijke feit 's avonds met ons en de biertjes te vieren. Dat was zeer welkom en zij boden aan om dan voor ons te koken. Of we van CONFIT DE CANARD MET CASSOLET hielden!!!!!! Je gelooft je oren toch niet. "Jaaaaaaaaaa, magnifique"!!!!!!!!!!!  

De fransen zitten vast in het zand

Nog steeds vast (kwam goed)

Op weg met de kakstoel

En route > Dongola

Woestijn kampementje

Dorpen langs De Nijl

Kleine ferry Dongola over De Nijl

Tukje in Dongola

Effe een bakkie

Dubbel lucht volgen

Camping Khartoum

 

In het dorp Wadi Halfa wilden we niet meer overnachten en besloten met twee auto's nog te gaan rijden tot het donker zou worden. U2 in de CD-speler en toepasselijker kon het deze keer echt niet zijn : "where the streets have no name".   Er waren namelijk geen wegen!!!! De eerste kilometers lopen de bandensporen overal naartoe. Na een paar keer vragen, een pij op de treeplank die een stukje meereed, en de trouwe GPS raadplegen, gingen we in de goede richting; naar het zuiden, langs De Nijl.   Tegen vijven was het tijd om het kamp op te slaan. Van de weg af, uit zicht. De Fransen ging voor vonden na een 500m achter een heuvel en mooi plekje. Wij zijn nog (steeds) niet van die echte wildkampeerders dus dat was wel prettig. En wat hebben we fijn gegeten die avond!  Volgende dag wij gekookt en de dag erna was het 7 januari, John z'n verjaardag. Dat moest gevierd worden vonden de Fransen en doken samen in hun schijnbaar eindeloze voorraad blikken. Het werd Coquille 'St.Jaques met ratatouille en onze voorraad bier en champagne. Dat alles in de woestijn van Sudan!!

De afstand tussen Wadi Halfa en Dongola = ongeveer 450km. We hebben er vier dagen over gedaan. Zeer slechte weg maar geweldig om te rijden. Op de GPS gaat dat feilloos. Als je vind dat je een beetje te ver van De Nijl afgaat, neem je weer een pad richting het water; komt altijd goed. Soms door de dorpen langs De Nijl, meestal een kilometer of wat verderop. Prachtige lemen huizen met felgeschilderde deuren. En bijzonder aardige mensen. Op de tweede dag hadden we brood nodig en in een dorp haalde ik het 'point-it' boekje tevoorschijn. Dat is een boekje met foto's van alle mogelijke voorwerpen en soorten eten. Als iemand je niet kan verstaan kun je aanwijzen wat je hebben wilt. Mooie gelegenheid dacht ik.   Er zaten een paar vrouwen voor een huis die naar de auto toekwamen toen we stopten.  Ik draaide het raampje open, zei "hallo, good morning" en sloeg het boekje open met een plaatje van brood ."oh"  zei een van de dames "do you need bread"?  Daar sta je dan met je boekje.     Maar er was dus brood en we mochten er niets voor geven. Na vier dagen aankomst in Dongola en wat verlangden we met z'n allen naar een warme douche. De laatste was in Aswan geweest, acht dagen geleden. Maar hoe groot was onze teleurstelling: er was nergens warm water!  

We besloten de volgende dag richting Khartoum  te gaan. We namen afscheid van de Fransen, zij bleven wat langer in Dongola om wat reparaties aan hun 20 jaar oude Toyota te laten verrichten. Naar Khartoum was zo'n 550km door de woestijn. De weg zou goed moeten zijn. Dat klopte wel. Nieuw asfalt. Behalve een stuk van zo'n 30 a 40 km, dat was nog niet klaar. Daar kon niet gereden worden en moesten we van de weg af en onze route maar zien te vinden door de woestijn. Bandensporen alle kanten uit en en stond een heuse zandstorm. Ai. Bij tijd en wijle was het zicht slechts een paar meter. Dat gingen we zo een, twee, drie niet klaarspelen en veel ander verkeer was er niet. Na een half uurtje ploeteren werden we ingehaald door een vrachtwagen; dubbele banden achter en die wist de weg wel . We zijn dus vlak achter 'dubbel lucht' blijven hangen en hij heeft ons door de zandstorm geloodst. Gelukkig hebben we airco en konden we alles dichthouden. Het zand spoot soms van de achterwielen helemaal langs de ramen naar voren. Eenmaal weer op de weg zijn we gestopt, hebben de mannen bedankt en ze blij gemaakt met sigaretten. De rest van de weg was prima en voor donker waren we in Khartoum, bij de  Blue Nile Sailing Club, waar John z'n verjaardagscaeau lag te wachten (bedankt Eef). En hier zijn we even aan het bijkomen. Warme douche was er ook daar helaas niet. We besloten op aanraden van  een Nederlands stel dat we daar troffen uit te wijken naar de National Camping. We hadden geen adres maar wel GPS coordinaten en dat kwam dus vanzelf in orde. En ja, warm water, joepie!!  Volgende dag Cliff helemaal leeggehaald en schoongemaakt en samen met de Sudanese vrouwen een wasje en een afwasje  gedaan. Ik begin zelfs daar plezier in te krijgen. Hoe laag kan je zinken. John de luchtfilters van Cliff vervangen en dat bleek wel nodig te zijn. Bakken met zand erin.. Khartoum zelf vonden we helemaal niets. Alle hotels zitten volgeboekt met UN en NGO medewerkers. Kamers die vroeger USD35 waren, zijn nu USD165 !!!

verder met Sudan 2

 

 

 



 

 
 

 


 
   


 


   
   
   
   
   

 
 




Copyright 2004-2005 John Ahlers & Anne van Deudekom