De fransen zitten vast in het zand	Nog steeds vast (kwam goed)	Op weg met de kakstoel
En route > Dongola	Woestijn kampementje	Dorpen langs De Nijl
Kleine ferry Dongola over De Nijl	Tukje in Dongola	Effe een bakkie
Dubbel lucht volgen	Camping Khartoum

In het dorp Wadi Halfa wilden we niet meer overnachten en besloten met twee auto's nog te gaan rijden tot het donker zou worden. U2 in de CD-speler en toepasselijker kon het deze keer echt niet zijn : "where the streets have no name".   Er waren namelijk geen wegen!!!! De eerste kilometers lopen de bandensporen overal naartoe. Na een paar keer vragen, een pij op de treeplank die een stukje meereed, en de trouwe GPS raadplegen, gingen we in de goede richting; naar het zuiden, langs De Nijl.   Tegen vijven was het tijd om het kamp op te slaan. Van de weg af, uit zicht. De Fransen ging voor vonden na een 500m achter een heuvel en mooi plekje. Wij zijn nog (steeds) niet van die echte wildkampeerders dus dat was wel prettig. En wat hebben we fijn gegeten die avond!  Volgende dag wij gekookt en de dag erna was het 7 januari, John z'n verjaardag. Dat moest gevierd worden vonden de Fransen en doken samen in hun schijnbaar eindeloze voorraad blikken. Het werd Coquille 'St.Jaques met ratatouille en onze voorraad bier en champagne. Dat alles in de woestijn van Sudan!!

De afstand tussen Wadi Halfa en Dongola = ongeveer 450km. We hebben er vier dagen over gedaan. Zeer slechte weg maar geweldig om te rijden. Op de GPS gaat dat feilloos. Als je vind dat je een beetje te ver van De Nijl afgaat, neem je weer een pad richting het water; komt altijd goed. Soms door de dorpen langs De Nijl, meestal een kilometer of wat verderop. Prachtige lemen huizen met felgeschilderde deuren. En bijzonder aardige mensen. Op de tweede dag hadden we brood nodig en in een dorp haalde ik het 'point-it' boekje tevoorschijn. Dat is een boekje met foto's van alle mogelijke voorwerpen en soorten eten. Als iemand je niet kan verstaan kun je aanwijzen wat je hebben wilt. Mooie gelegenheid dacht ik.   Er zaten een paar vrouwen voor een huis die naar de auto toekwamen toen we stopten.  Ik draaide het raampje open, zei "hallo, good morning" en sloeg het boekje open met een plaatje van brood ."oh"  zei een van de dames "do you need bread"?  Daar sta je dan met je boekje.     Maar er was dus brood en we mochten er niets voor geven. Na vier dagen aankomst in Dongola en wat verlangden we met z'n allen naar een warme douche. De laatste was in Aswan geweest, acht dagen geleden. Maar hoe groot was onze teleurstelling: er was nergens warm water!  

We besloten de volgende dag richting Khartoum  te gaan. We namen afscheid van de Fransen, zij bleven wat langer in Dongola om wat reparaties aan hun 20 jaar oude Toyota te laten verrichten. Naar Khartoum was zo'n 550km door de woestijn. De weg zou goed moeten zijn. Dat klopte wel. Nieuw asfalt. Behalve een stuk van zo'n 30 a 40 km, dat was nog niet klaar. Daar kon niet gereden worden en moesten we van de weg af en onze route maar zien te vinden door de woestijn. Bandensporen alle kanten uit en en stond een heuse zandstorm. Ai. Bij tijd en wijle was het zicht slechts een paar meter. Dat gingen we zo een, twee, drie niet klaarspelen en veel ander verkeer was er niet. Na een half uurtje ploeteren werden we ingehaald door een vrachtwagen; dubbele banden achter en die wist de weg wel . We zijn dus vlak achter 'dubbel lucht' blijven hangen en hij heeft ons door de zandstorm geloodst. Gelukkig hebben we airco en konden we alles dichthouden. Het zand spoot soms van de achterwielen helemaal langs de ramen naar voren. Eenmaal weer op de weg zijn we gestopt, hebben de mannen bedankt en ze blij gemaakt met sigaretten. De rest van de weg was prima en voor donker waren we in Khartoum, bij de  Blue Nile Sailing Club, waar John z'n verjaardagscaeau lag te wachten (bedankt Eef). En hier zijn we even aan het bijkomen. Warme douche was er ook daar helaas niet. We besloten op aanraden van  een Nederlands stel dat we daar troffen uit te wijken naar de National Camping. We hadden geen adres maar wel GPS coordinaten en dat kwam dus vanzelf in orde. En ja, warm water, joepie!!  Volgende dag Cliff helemaal leeggehaald en schoongemaakt en samen met de Sudanese vrouwen een wasje en een afwasje  gedaan. Ik begin zelfs daar plezier in te krijgen. Hoe laag kan je zinken. John de luchtfilters van Cliff vervangen en dat bleek wel nodig te zijn. Bakken met zand erin.. Khartoum zelf vonden we helemaal niets. Alle hotels zitten volgeboekt met UN en NGO medewerkers. Kamers die vroeger USD35 waren, zijn nu USD165 !!!

verder met Sudan 2