Het gaat weer goed met de patiënt, dus de planning is om morgen (04) maar weer eens te gaan reizen. Misschien nog niet kamperen, want Anne is bang dat ze uit de daktent stort, maar dat zal onderweg wel blijken. Tijdens deze rustpauze de website nog maar eens doorgenomen, wiezijnze was nog niet gevuld, toch maar iets aangedaan nu. Ook het grote nieuws dat de  achterbank wordt gevuld met lokale beroemdheden wordt nu vermeld !  Cliff moest ook nog onderhanden worden genomen, want ik was niet tevreden over de Koni achterschokbrekers. (doorslaan op chassis en wegdribbelen). Koni  zegt dat ze verstelbaar zijn,maar dan moet je ze er wel voor onderuit halen. Mannetjes zijn niet duur hier, dus ik ging er niet zelf onderliggen. De Koni's eenmaal er onderuit - geen enkele aanwijzing hoe die dingen te "verzwaren". Volgens de mannetjes was het niet nodig, want ze konden de schokbrekers niet eens indrukken. Dan maar even Braspenning in Amsterdam gebeld - je weet wel- onze supergarage (want alles werkt nog prima en alles zit nog knoert vast). Wat blijkt - indrukken en dan stellen. Met 2 man de schokbrekers ingedrukt - met 3 man er weer ondergezet - en Cliff veert weer als een luchtballonnetje. Lang leve de Koni's !

12/03 (Anne)

Dar es Salaam. Ik ben weer helemaal okay en het wordt tijd de boel weer eens bij te werken.  Tussen Arusha en Dar hebben we een tussenstop gemaakt aan de voet van de Usumbara Mountains, vlak aan de Keniaanse grens. Hier ligt een houtzagerij annex chipwood fabriek. (hebben een grote concessie op bos boven op de berg) met ernaast een groot terrein waar de oorspronkelijke Finse investeerders hun (zeer Finse) huizen hebben gebouwd. Het ging nooit goed met de houtzagerij: nationalisatie, slecht management, personeelsproblemen, etc. Totdat drie jaar geleden er nieuwe, buitenlandse, investeerder kwam die de boel weer nieuw leven inblies. En behalve nieuw Nederlands management werd er aan een andere Nederlandse wereldreiziger (Jeroen) gevraagd om van het Finse kampement een lodge / camping te maken. En daar kwamen wij dus terecht aan het einde van een bloedhete middag. En wat was er behalve Nederlandse aanspraak en koud bier?  Een zwembadje; 8x4 maar lekker dat het was. We sisten bijna toen we erin gingen. En er waren weer eens GEEN overige gasten.  Wel de twee Nederlanders die de zagerij en plantage runnen. Mannen die al 20 en 30 jaar in het buitenland 'in het hout zitten':  In Indonesië en West Afrika (Nigeria en Kameroen). Zij hadden wel  een paar leuke verhalen te vertellen.  Samen met hen en Jeroen weer een memorabele avond doorgebracht. De hele regio staan overige vol met sisal. Plantage, na plantage wordt weer nieuw leven ingeblazen sinds er veel vraag is gekomen vanuit de auto industrie. Blijkbaar zijn die a.g.v. de milieueisen een alternatief gaan zoeken voor al het piepschuim dat bijvoorbeeld in dashboards zit. En sisal is de oplossing. We hadden al die planten wel gezien en vroegen ons al af wat het was. Ik dacht dat het Aloe Vera was, ziet er ook ongeveer zo uit, en het sap daarvan wordt in de cosmetica industrie gebruikt.

Sisal planten	Of we geinteresserd waren in vers gestroopte DikDik. Nee, dank u meneer, nu even niet.
Usambara Mountains	Overal ter wereld
Express afgebrand grasland, kilometers.	Afrika = gek van voetbal
Zanzibar, geboorteplaats van Freddy Mercury.	Italie of Zanzibar?
Kade in Stonetown	Strandtent Zanzibar
Zanzibar muurschildering strandtent
Zanzibar strand / de regen komt eraan	Kan ook India zijn
Jambo!!	Strand Dar es Salaam
Vanaf het strand gezien	Badmeester,........
Ook hier kun je een ritje maken

 

En nu staan we in Dar es Salaam op een camping. Wel, niet echt in Dar; het ligt een 8km ten zuiden ervan. Cliff staat bijna met z'n buik in de Indische Ocean, geweldige plek.  Vanuit Dar zijn we met de boot naar Zanzibar gevaren. Cliff kon veilig op de camping blijven. Stond achter het hek, bewapende bewakers, dag en nacht. En dat alles voor het luttele bedrag van USD2,-- per dag. Cliff meenemen op de boot naar Zanzibar zou ongeveer USD120,- zijn, dus de keus was snel gemaakt. Alle enthousiaste verhalen ten spijt, viel Zanzibar ons een beetje tegen. Het idyllische Stone Town met haar Arabische karakter en vele specerijen was in onze ogen  niet meer dan een kleine Egyptische of  Tunesische plaats  waar je de specerijen met een zaklamp moest zoeken. De oceaan is prachtig groen/turquoize/blauw/grijs maar niet mooier dan hier.  Ik denk dat we zo langzamerhand een beetje verwend raken. Mooier dan mooi wordt het op een gegeven moment niet meer denk ik. En toen we er aan de kust in Zanzibar achter kwamen dat we de paspoorten in het hotel in Stonetown hadden achtergelaten zaten we niet echt lekker meer en hebben we diezelfde middag de bus weer terug genomen. Paspoorten lagen nog braaf in de kluis van de hotelkamer op ons te wachten. Tja, zo gaat dat als je uit je ritme bent. En dat zijn we toch een beetje sinds het malaria-incident en we een week op een hotelkamer vertoefd hebben. Het is ook zo vreemd om niets te doen. Als je zo op reis bent, ben je altijd wel ergens mee bezig. Ik heb ik de eerste drie maanden precies 1 boek gelezen en nu de laatste week wel drie. Heel onwennig. Gelukkig gaan we overmorgen weer en route. Eerst maandag even onze paspoorten met visa ophalen bij de ambassade van Mozambique in Dar es Salaam en dan richting Malawi.  De rat bij de ambassade verdomde het om ons in een dag het visum te geven, ondanks dat ze een same day service hebben, hetgeen met grote letter en prijs erbij op de deur staat. "No, very sorry, new rule. We cannot make exception".  My ass, new rule, je hebt gewoon geen zin , plurk!  Maar wij weten hoe dat gaat. Helaas pindakaas, visa maandag pas klaar.  Waren we gedwongen om het weekend nog in Dar te blijven. Vannacht enorme stortregens en de tent slaat een beetje door aan de onderkant. Hebben die Zuid-Afrikanen toch niet helemaal goed bedacht. Verder droge, hete, benauwde dag. Toch maar weer met een boekje en een Savanna aan het strand gezeten. Mijn benen waren nog zo afgrijselijk wit dat ik me gisteren expres heb laten verbranden. Beter rood dan lijkbleek. Is even bijten nu, maar morgen zie ik er dan toch weer beeldschoon uit zal ik maar zeggen.

  verder met Tanzania 4