Krugerpark-boze oflifanten
	storm is over

Kampementje weer opgeslagen in het park en daar hebben we onze laatste spaghetti met bolognese gegeten. De volgende ochtend hadden we een laatste ochtend-game-drive geboekt in het park. Leuk vooral voor Moos en Hans om nog een keer in een open safari auto te zitten. Om 05.00uur  moesten we ons melden bij de receptie waar de chauffeur/gids op ons stond te wachten. Wel, hij kon de auto besturen maar daar was ook alles mee gezegd. Hij brabbelde wat Afrikaans tegen ons. Normaal gesproken kunnen wij Nederlanders dat wel verstaan als het niet te snel gaat, maar deze meneer ging een paar versnellingen te hoog voor ons (toch ook al wat langzamer geworden Afrikaans/Nederlandse breinen). Het was nog aarde donker en erg koud in de open auto. Met kippenvel tot op de kruin stuiterden we met te hoge snelheid over de stoffige wegen van het nog donkere park. Zelfs met de schijnwerpers aan was het met deze snelheid toch echt onmogelijk enige wild te spotten.  Even na zessen kwam de zon op en zowaar daar liepen wat gazellen en een  verdwaalde giraffe. Om 07.00uur keken we een droge rivierbeding af en riep de chauffeur "there, two rhino lying in the sand". Ik had m'n brilletje niet op maar meende toch echt twee buffels te zien. "Yes, there they are, two black rhino" herhaalde hij. Wij vieren  keken elkaar eens aan en ik fluisterde "Jongens, ben ik nou gek, dat zijn toch buffels?". "Nee Annie, je bent niet gek, het zijn ook buffels".   Deze man had het niet helemaal goed begrepen. Ik kreeg het idee dat ie zeer recent was ingehuurd (op z'n 65) en hop achter het stuur was gezet. Niet echt een aanwinst voor het park zou ik zeggen. De rit zou om 08.00uur voorbij zijn. Toen we om twee minuten voor 08.00 bij de ingang van de camping een paar olifanten tegenkwamen nam hij niet de moeite wat langer te stoppen en reed als een retescheet  door naar de receptie.  We hadden het wel een beetje gehad met de magere wildscore na drie uur rijden(wat gazellen en een giraf)  en waren te verkleumd om protest aan te tekenen. Soms zit het mee en soms zit het tegen.

Tentjes weer ingepakt en om 12.00uur reden we het park uit op weg naar Johannesburg, toch nog zo'n 400km rijden. Maar zoals gezegd prachtig asfalt en vierbaans snelwegen. Na een mooie rit met de nodige koffie en rek en strek stopjes reden we om 18.00uur Johannesburg binnen. We hadden al eerder een hotel/guesthouse in een buitenwijk uitgekozen dus geen gezoek in het niet zo populaire Jo'burg. We waren nu echt terug in de bewoonde wereld. Alles recht, heel, mooi en schoon. Kamer met weer alles erop en eraan; warme douche, t.v., koelkast, handdoeken, dekens, telefoon, etc.  's Avonds in bed zei ik tegen John: "het bed is scheef, ik heb het gevoel dat ik met m'n hoofd naar beneden lig". "Ja, ik heb dat ook" zei John "laten we andersom gaan liggen" aldus geschiedde. Maar na een paar minuten hadden we weer het gevoel dat we scheef lagen en toen realiseerden we ons dat er niets met het bed mis was maar met ons. De afgelopen maanden hadden we uitsluitend in de daktent geslapen en als die helemaal uitgeklapt is, is ie niet helemaal vlak, geen 180graden. We lagen dus altijd ietsje hoger met ons hoofd.   

Wasje afgegeven bij de receptie, ook heel fijn na al die handwasjes, en na een douche en snelle hap in het hotel was het al weer tijd om Hanny op te halen van het vliegveld. Met het busje van het hotel stoven we vol gas over de rondweg Jo'burg. Vlucht was mooi op tijd maar al wie er uit het vliegtuig kwam, geen Hanny. De schare wachtenden dunde uit tot een man of tien maar nog steeds geen Hanny. Waar was ze nu? Wij hadden al visioenen van een jolige Hanny die nog steeds in het vliegtuig zat dat inmiddels op weg was naar Kaapstad. Maar nee, daar was ze toch. Haar koffer was echt de laatste geweest. Wat een geweldig weerzien: het was meteen weer dolle pret met Hanny.

De volgende avond zouden Hans en Moos terugvliegen en dat betekende dat we nog een hele dag met z'n vijven hadden. Niemand van ons had enige aspiratie om Johannesburg te gaan verkennen maar we wilden wel graag een bezoekje brengen aan Soweto. Je kunt tegenwoordig een tourtje Soweto boeken. Een paar locale mensen rijden je rond, vertellen het een en ander en laten je de historische en andere bijzondere plekken zien: de plaats waar de scholieren in 1976 onder vuur genomen zijn tijdens een vreedzame demonstratie, het monument daarvoor en het museum Hector Pieterson Museum, genoemd naar de eerste 13jarige scholier die toen vermoord is. In het museum videobeelden en fotoreportages vanaf de tijd dat Johannesburg in de greep van de goudkoorts was tot en met het einde van de apartheid en alle ellende en brutaliteit die daar tussenin ligt. Het museum heeft aan alle kanten grote ramen die over Soweto uitkijken. In Soweto (South West Township)  is er veel veranderd sinds de afschaffing van de apartheid; ook hier zijn er nu betere en zelfs rijke wijken. Men zegt dat er nu ook (enkele) blanken wonen. De buurten worden gekwalificeerd als 'the good, the bad and the ugly: de rijke, de minder bedeelde en de straatarme.   We zijn o.a. op de markt geweest, bij het busstation en in een Sjabeen, een Afrikaanse locale kroeg. Daar hebben we kunnen genieten van wat ze hier melkbier noemen. Niet te zuipen!  Zit ook in een melkpak, valt het niet zo op. Aangezien het niet te hakken was heb ik het pak aan een locale dame gegeven die er al op liep te azen vanaf het moment dat ik het over de toonbank aangereikt kreeg. Moos wilde wel even met haar op de foto en dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Behalve haar voorliefde voor bier had ze ook een voorliefde voor vrouwen bemerkten we (en vooral Moos). Ze ging lekker om Moos heen hangen en haar hand gleed wel erg ver naar beneden voor een gezellig omhelzing.

Soweto bier	Soweto
Opstand 1976 memorial	Soweto straathandel
Soweto restaurant	Soweto slager

Uiteraard zijn we langs de huizen van Winny Mandela, Desmond Tutu en de voormalige woning van meneer Mandela zelf gereden. Naast het huis van Desmond Tutu kun je broodjes en Coca Cola kopen en zitten tientallen mensen op het terras luidruchtig hun versnaperingen weg te werken. Zal meneer Tutu toch ook niet erg blij mee zijn.

Hoe armoedig het ook was, toch viel het me mee. Drie jaar gelden hebben we in Kaapstad ook een dergelijk bezoek aan een Township gebracht en dat was veel schokkender; grotere armoede en verslagenheid bij de mensen. Het blijkt ook dat mensen het in Jo'burg  beter hebben. Het is een grotere stad met meer industrie en dienstverlening en dus meer werkgelegenheid. Volgens insiders zijn de kansen voor zwarten er beter en is het sociaal/economische verschil tussen zwart en blank er kleiner.

 Bij de enthousiaste verhalen van de gids dat  het in Jo'burg nu echt veilig is moeten we toch nog onze vraagtekens plaatsen. Natuurlijk gebeurd je niets als je met locale mensen meegaat maar als je ziet dat in hun eigen buurtsuper de verkoper  met de kassa achter de tralies zit, heb je wel je bedenkingen.

 Die avond hebben we Moos en Hans naar het vliegveld gebracht waar tot grote ergernis bleek dat hun, de vorige dag nog geconfirmeerde, stoelen weggeven waren en zij (met nog 20andere mensen) niet mee konden.  Dat was balen. Zij werden op kosten van KLM in een hotel ondergebracht en zijn uiteindelijk de volgende avond vertrokken.

Samen met Hanny hebben we op 12 april Johannesburg verlaten en zijn we naar het 400km noordelijk gelegen Tzaneen gereden. Op onze vorige reis naar Zuid Afrika hadden we een paar nachten in het luxe country lodge The Coach House doorgebracht. We dachten dat we Hanny daar wel een plezier mee zouden doen. Het is wel het andere uiterste van Afrika. Maar ik moet zeggen dat we kamperen heel leuk vinden maar ons laten verwennen in een fijn hotel ook niet versmaden.

vervolg Zuid-Afrika 2