uitzicht Coach House	Bezoek Avocado plantage
Avocado verwerking	Glaasje wit Coach House
Ngala buffet	Luipaard en familie

 Toen we de volgende ochtend om 08.00uur op het terras kwamen zat hij er al; met z'n vrouw Cecile.   Bill en Cecile vonden het onvoorstelbaar dat we vanaf Nederland waren komen rijden. De mensen die in Zuid-Afrika wonen, reizen over het algemeen nooit verder dan Botswana, Zambia en het zuiden van Mozambique. Daarboven is alles eng. Dat krijg je misschien als je een niet zo vriendschappelijke geschiedenis met de zwarte bevolking van je eigen land hebt gehad. Al zijn Bill en Cecile niet de gemiddelde blanke Zuid-Afrikaan, denk ik. Haar ouders komen uit Zwitserland en hij is 15 jaar geleden geïmmigreerd vanuit Engeland. Samen runnen ze de plantage. Dat is ook niet allemaal van een leien dakje gegaan. De macadamiabomen geven de eerste zeven jaar geen vruchten. Ze hebben de eerste jaren grote droogtes gehad en in latere jaren veel te veel regen en overstromingen. Om de risico's te spreiden zijn ze met het kweken van kuikens begonnen en middels  die opbrengsten zijn ze de moeilijke jaren doorgekomen. Natuurlijk wonen ze geweldig met een groot huis en veel rust en ruimte, maar ik zou toch niet met ze willen ruilen. De Europese regels (en afnemers) bepalen voor het grootste gedeelte de condities waaronder zij moeten werken en verwerken en dat wordt steeds lastiger. Het kunnen omgaan met het locale personeel vereist ook speciale kwaliteiten, waaronder heel, heel veel geduld. Arbeiders hebben over het algemeen weinig of geen scholing en hebben van huis uit ook niet leren nadenken of vooruitdenken. Het klinkt onaardig maar dat is iets wat je in alle landen waar wij geweest zijn tegenkomt. In uiterst arme omstandigheden leven mensen met de dag; zijn ze uitsluitend bezig met de dag van vandaag; hoe kom je die door, hoe kom je aan eten voor je gezin. Volgende week bestaat niet, laat staan volgend jaar. Zij kunnen dan ook de gevolgen van handelen op lange termijn niet inschatten. Je kunt ze ook geen drie opdrachten tegelijk geven.  Als we in een guesthouse/kampeerplaats vragen om alvast af te rekenen, hoe laat het ontbijt is en of er elektriciteit is slaat de verwarring toe. En als je bijvoorbeeld voor drie mensen een hoofdgerecht besteld en maar voor één persoon een voorgerecht, dan gaat het ook mis.

Wij vonden het erg interessant om over de plantage rondgeleid te worden en de avocado verwerkingsfabriek te bezoeken.  Om 1200uur waren we weer bij het farmhouse en hebben Bill en Cecile een lunch voor ons gemaakt.  Al met al een bijzondere ontmoeting en ik heb het gevoel dat we ze nog wel eens gaan zien.

Het verblijf in het Coach House was weer heerlijk en na twee dagen genieten zijn we vertrokken richting Ngala Game Lodge waar we de volgende twee nachten geboekt hadden. Ngala ligt in het Timbavati Nature Reserve dat aan het Kruger Park grenst. De hekken/afscheidingen tussen het Kruger en veel privé reservaten zoals het Timbavati zijn weggehaald zodat het wild een nog groter gebied tot haar beschikking heeft. Het grote voordeel van het verblijf in een prive park is dat de auto's waarmee je op 'gamedrive', 'wildzoekrit' gaat, open zijn waardoor je veel meer ziet, en ook van de paden af gaan. Als er bijvoorbeeld leeuwen sporen op het pad zijn wordt zo het stuur omgedraaid en rijdt je de bush in, en dat is geweldig.  Verder is het superdeluxe en allemaal uiterst comfortabel; de auto's zijn extra geveerde Landrovers Defender met V8 motoren. Tijdens de ochtendrit (05.00uur/10.00) zijn er wollen dekens in de auto en wordt er gestopt voor een koffie/thee pauze en 's middags gaat het tafeltje (met tafelkleedje) en de koelbox met drankjes en knabbeltjes mee. Tegen de tijd dat de zon ondergaat wordt er een veilige plek opgezocht (open en als het mogelijk is wat hoger gelegen) en pauzeren we voor een sundowner. "Gin-tonic madam, of would you prefer a cold beer"? 

Het kamp zelf ligt onbeschermd midden in het park. De gastenverblijven zijn een soort bungalows opgetrokken uit steen/hout en veel riet. Zeer comfortabel uitgerust met bovendien een karaf witte port (die strak bijgevuld werd) en chocolade en noga. Als we maar een handdoek of glas gebruikt hadden gedurende de dag werd dat tijdens je afwezigheid weer rap vervangen en  's avonds na het diner lag de kamer weer geheel opgeruimd met kaarslicht verlicht op ons te wachten. Op de dekenkist aan het voeteneinde van het bed stonden dan ook nog twee glaasjes gekoelde Amarula.  Het ontbijt en de lunch waren zeer uitgebreid; eindeloze tafels met verse vruchten, roasts, kazen,  soepen, salades, groenten, taarten, cakes, broden, etc. Alles vers en vers bereid door speciaal opgeleidde koks.   De restaurant/bar/lounge  was onder een gigantische rieten kap op enorme boomstammen. De open nok was een meter of 10 hoog. In het midden een open haard van zo'n drie meter breed die de ruimte in tweeën deelde ; rechts het restaurant en links de bar/lounge met stoelen en bankenwaar je ver in wegzakte.  De tweede avond hebben we in de boma onder de sterrenhemel gegeten. Een boma is een uit palen opgetrokken 2,5m hoog hekwerk dat om de dorpen werd gebouwd ter bescherming tegen de wilde dieren. Deze boma was natuurlijk speciaal gebouwd met aan één zijde de grote houten toegangsdeuren en aan de andere zijde een van natuursteen opgetrokken wand waarachter de keuken lag. In de boma lange gedekte tafels met kristal en zilver. Het geheel werd verlicht met olielampen en kaarsen en in het midden gloeide op een ijzeren schaal een grote berg houtskool. 

Met deze omschrijving denk ik het geheel wel aardig omschreven te hebben. Al zijn er nog allerlei kleine details die het verblijf hier echt heel speciaal maken . MAAAAR  de gamedrives hier zijn wat het tot het allerbeste maakt. Maximaal vier mensen in de auto. Chauffeur/ranger/gids die werkelijk alles overal vanaf weet en ook stopt om je kleiner wild en vogels te laten zien.  Op het voorscherm is een klapstoel gemonteerd en daar zit de spotter. Deze jongen, John genaamd, was geweldig. Het was geen prater maar er ontging hem niets. Zonder de spotter zie je misschien 25% van alles waar je langskomt. John was een bijzondere vent. Hij verliet op een gegeven moment de auto om te voet leeuwen voor ons te gaan zoeken in de bush. Zonder geweer bij zich (wilde hij niet) lieten we hem achter  en reden wij verder. Via de walkietalkie kon hij contact houden met Brandon, onze chauffeur. Later die dag vroeg ik hem  waarom hij ongewapend, te voet de bush in ging. Hij vertelde dat hij zich beter voelde zonder. Als kind had zijn vader hem meegenomen de bush in en hem alles geleerd. Het voornaamste is dat je stil blijft staan. Als je gaat rennen wordt je gepakt, of het nu een leeuw, buffel of luipaard is. Hij vertelde dat z'n vader hem als klein jochie voor hem had vastgehouden in confrontatie met een leeuw.  Hij was vaak in gevaarlijke situaties geweest maar was er altijd ongeschonden uitgekomen.  Mooie verhalen. Ik denk niet dat er nu nog veel jongens zo opgroeien.

Troep Olifaten voor de Ngala lodge
Ngala gamedrive
	Buffels
Luipaard	Neushoorn
2 luipaard cups	???
	Gamedrive kofie pauze

We hebben uren rondgereden die twee dagen en ontzettend veel gezien. Kudde buffels, eenzame ouwe buffels, nijlpaarden, krokodillen, zebra's, veel impala's, kudu's, grijze duikers, elanden, neushoorns (drie verschillende ontmoetingen!) olifanten (waaronder weer wat boze 's avonds op het bospad en een hele groep die kwam drinken bij de water in het kamp!) bavianen, vervet aapjes, wrattenzwijnen, wilde Afrikaanse kat, genet, civet, bushbaby, luipaarden en uiteindelijk ook  nog twee leeuwen.   Het mooiste was het luipaard met twee jongen. Ze zaten/lagen alle drie op een grote boomtak. Moeder volgevreten met vier poten en staart hangend over de tak naar beneden en de jongen nog kluivend aan de overblijfselen van een impala. Onwerkelijk om dat zo te zien. Daar zit je dan in je open landrover op 10meter afstand plaatjes te schieten.       John2 was in die tussentijd lopend, gewapend met zijn hoed, op zoek naar de leeuwen aan de rand van het park. Na een uur kwam het bericht door dat er leeuwen gespot waren op weg naar de afscheiding met een ander park. We lieten de luipaarden voor wat ze waren en vlogen met hoge snelheid over de kronkelige zandpaden door de bush richting leeuwen. Met hoge snelheid om toch zo snel mogelijk John2 uit de gevarenzone op te pikken en om de leeuwen nog te kunnen zien voordat ze naar de buren gingen. Zalig ritje; wind om je hoofd en je met twee handen vasthouden om te voorkomen dat je de Landy uitstuitert.  John opgepikt en nog net 'de leeuwen gehaald' voordat ze verdwenen.

Het waren twee fantastische dagen. Het kost een beetje maar dan heb je ook een onvergetelijke safari. Hanny heeft ook met rode konen van de drives genoten en een overdosis aan olifanten gekregen.  

En nu? Nu zijn we onderweg terug richting Johannesburg en vandaar gaan we naar het zuiden richting Port Elizabeth. We moeten de komende 2 a 3 dagen zo'n 1750km overbruggen en dan gaan we verder genieten.  Ik ben weer naar de achterbank verhuist en zit nu lekker met de laptop op schoot. Hanny leest kaart en stippelt de route uit en John chauffeurt weer als vanouds .

The 3 Rondavels
De achterbank redaktie

 

vervolg ZuidArika3