Toen deed de truck het nog	Sundowner

s'ochtens  om 4.30 uur ik hoor een vreemd soort gegraas van afrukkend gras. Toen zag ik een extreem grote schim die ons tentje passeerde mijn hard klopte steeds sneller, voorzichtig doe ik de rits open en zie een enorme Hippo achter onze tent staan! Wat een ervaring!

Diezelfde ochtend een prachtige safari met echt heel veel wild en onze dag kon niet meer stuk. in de middag chillen aan het zwembad en nu zit ik met de ondergaande zon onder een rieten hut te tikken ........ wat is Afrika een kut land.  

4 april 2005 Hans en Moos

Er zijn heel wat dagen voorbij gegaan sinds het laatste bericht. Het is nu al moeilijk te bedenken wat er in de tussentijd is gebeurd. Wat we wel weten is dat we veel hebben gereisd.

Na ons safari-avontuur zijn we de volgende dag vroeg vertrokken. Er is nog niet veel geschreven over wat we hebben meegemaakt tijdens de safari, maar de foto's spreken voor zich. De avondsafari begon om 16.00 uur en om 18.00 hadden we onze sundowner, een drankje om het feit te verhogen dat we naar de ondergaande zon konden kijken. Dat was aan de rand van een plateau die iets dieper gelegen lag dan wij stonden met de auto. Aan de overkant van het plateau was een groep leeuwen. Nadat we ons drankje op hadden en het inmiddels donker was geworden, klommen we weer in de auto. De auto ging naar beneden, het plateau op, maar na een paar minuten stonden we stil. De auto was stuk. Daar stonden we dan, vlakbij de leeuwen, die na enige tijd in de gaten kregen, dat we wel erg lang stil bleven staan. Langzaam aan kwamen ze richting ons..... Het begon toch wel een beetje benauwend te worden, want je zit in een open auto, zonder middelen om je te verweren in geval van dierlijk gevaar. Maar de chauffeur en gids leken kalm, en daar put je dan maar vertrouwen uit. Om de minuut scheen de gids weer met zijn grote lamp over het donkere plateau en zag je de leeuwen weer lopen. Uiteindelijk gingen ze toch maar de andere kant op en verdwenen in het bos aan de overkant.

Gelukkig kon de chauffeur de auto maken en daar gingen we weer. Maar na een kleine hobbel in de weg, ging de auto weer stuk. Daar sta je dan weer, nu midden in de bush onder een strakke sterrenhemel en we konden geen kant op. Aan de ene kant best jammer, want je komt er om rond te rijden en beesten te zien, aan de andere kant ook wel weer een aparte ervaring. Want je hoort nogal wat geluiden als de motor uit is en er verder niemand in de buurt is. Uiteindelijk hoorde we steeds geritsel achter ons, maar er was tussen de bomen niets te zien. Maar het geluid hield aan, en uiteindelijk kwam daar een olifant tevoorschijn die zijn avondmaaltijd aan het nuttigen was. Op slechts 3 meter afstand, in het pikkedonker, is dat best een ervaring. We werden uiteindelijk 'gered' door een collega met een andere auto, die uiteraard was opgeroepen. Toen was het echter al bijna 8 uur en moesten we als een speer het park uitrijden omdat we op tijd terug moesten zijn. Op weg terug naar de camping, die buiten het park ligt, zagen we nog meer wilde dieren dan we die avond in het park gezien hebben.

De volgende dag gingen we weer op safari.  Om 5 uur je bed uit en om 6 uur in de auto zitten. Het was prachtig. We gingen nu dieper het park in dan de avond ervoor en hebben in een relatief klein gebied (10 vierkante kilometer ofzo) veel beesten gezien. Waaronder olifanten en een paar giraffen. De giraf was wat moeilijker te vinden maar onze gids heeft erg zijn best gedaan en het is gelukt. Op 2 meter afstand een giraf bekijken die aan het drinken is, is leuk. Het was zoals normaal hier, weer een prachtige dag geworden en het is een hele ervaring om bovenop een open auto, dit allemaal mee te mogen maken.

Na deze enerverende safari's hebben we 's middags lekker rond het zwembad gehangen. Op zich ook een ervaring, want het zwembad van het kamp lag pal naast een grote rivier waar tientallen hippo's (nijlpaarden) lekker lagen te dobberen in het water. Vanuit het zwembad, of je ligstoel, kon je deze dieren bekijken. Gelukkig liggen ze overdag alleen maar in het water, maar als het avond wordt, komen ze tevoorschijn en moet je dus echt oppassen.

Dat ze ook de camping niet vermijden hebben we 's nachts gemerkt. Hans werd wakker door een grote schaduw over de tent en kwam tot zijn schrik tot de ontdekking dat er een hippo stond te grazen op 2 meter vanaf onze tent. Ik was die avond zo moe van alle belevenissen van die dag dat ik gewoon ben doorgeslapen. Best jammer, want de volgende dag hoorde ik de commotie die die nacht was geweest. John, Anne en Hans die hippo's hebben gekeken midden in de nacht met een grote verstraler. Ik kon me er niet zoveel bij voorstellen dat het allemaal best spannend en eng was. Maar de volgende avond werd ik wakker van het geluid van een hippo. Ook die stond weer achter onze tent te grazen. En dat is dan inderdaad best eng. Die beesten zijn groot... en wegen zo'n 3000 kilo, daarnaast zijn ze nog zo kippig als Anne (voordat ze ging laseren), dus je hebt het idee dat ze zomaar over je tentje wandelen. Tot overmaat van ramp moest ik eens heel nodig plassen. Iets wat anders nooit gebeurt 's nachts. Maar je mag je tent niet uit, want dan wordt het pas echt erg. Knijpen dus en maar hopen dat ze weg zouden gaan. Wat uiteindelijk ook gebeurde en toen kon ik eindelijk mijn blaas legen. Natuurlijk wel naast de tent.

Naast de hippo's waren er ook veel apen op het park. Op een gegeven moment waren John en Hans aan het computeren en Anne en ik waren aan het douchen. Toen ik de douche uit kwam zag ik nog net een grote Baviaan achterin de auto springen. Ik gaf een schreeuw, maar het was al te laat, de Baviaan liep weg met ons brood. Die had ons overigens 3 dollar gekost omdat we die van de camping hadden gekocht. Hij keek nog even achterom een lachte (dat leek zo) en met een grote sprong verdween hij in den boom.

De volgende dag vertrokken we. We hebben dan een paar lange rijdagen voor de boeg, want we gaan op weg naar Mozambique. We hebben uiteindelijk 10 uur gereden en kwamen aan in Tete, in het Noorden van Mozambique. Ongeveerde heetste plaats van dit land, dus het was wel afzien gedurende de reis. Lang leve de airco, die het nog net enigszins aangenaam kon houden in de auto. Buiten was het niet te harden met een temperatuur van zo'n 44 graden.

Hard werken	Op Safari
geen corvee
was corvee

 

We hebben overnacht op een kleine en eenvoudige camping aan de Zambezi rivier (weet niet zeker of je dat zo schrijft, maar ala). We waren allemaal redelijk geknakkeld van de reis en gingen vroeg naar bed, maar het was vrijdagavond en de muziek galmde over het water. Volgens Hans duurde dat tot 5 uur, maar dat heb ik niet meegemaakt. Om 6 uur op en weer snel inpakken en wegwezen, voor de volgende lange trip. We moesten alleen nog wel even boodschappen halen en dan ben je in een grote plaats natuurlijk aan het goede adres. Hoewel je geen supermarkten hebt zoals in Nederland kan je nog wel eens een supermarkt vinden die 'alles' heeft. Op weg daar naartoe moesten we over de suspension bridge. Een hangbrug die de 2 oevers van de Zambezi rivier met elkaar verbond. Deze brug is 800 meter lang en oud. Dat betekent dat auto's er maar met 30 km. p/u overheen mogen rijden en vrachtauto's met maar 10 km. Omdat er in Mozambique links wordt gereden was het ff lastig om de juist afslag te nemen naar de brug. Uiteindelijk bleken we dus via een verkeerde oprit naar de brug te rijden en kwamen we rechts van de weg uit. Op zich niet zo'n probleem. Zoveel verkeer is er niets en je gaat even de weg over en klaar. Maar 1 van de 'officers' die voor aan de brug stonden was het wel een probleem. John werd streng bevolen om uit de auto te stappen en mee te komen naar een hokje. Daar werd hem verteld dat hij een boete moest betalen omdat hij aan de verkeerde kant van de weg reed. Natuurlijk wel even onder de tafel, want dit geld verdwijnt niet in de staatskas maar in de zak van de 'agent'. Zijn collega's waren het er ook niet zo mee eens, maar het moest gebeuren. Het was een bedrag van 50.000 Mts, omgerekend gelukkig maar 2,5 dollar.

Gedurende de reis gebeurt er natuurlijk niet veel, buiten het feit dat je het landschap goed kan bekijken en verder probeert om je rug en zitvlak te verlichten. De afstanden die je op een dag rijdt zijn niet zo groot (max. 600 km), maar de wegen zijn soms zo slecht, dat je er erg lang over doet. Het is niet te vergelijken met de infrastructuur die we in Nederland hebben. Er zijn weinig wegen, dus de verkeerde afslag nemen gaat gelukkig niet, maar het is echt een genot als je een stuk weg tegenkomt die redelijk berijdbaar is.

De hoogtepunten van dit soort reisdagen zijn de stops die je maakt voor een plasje langs de weg, een sigaretje en een sneetje brood met wat lekkers. Want hoe 'primitief' het e.e.a. toch mag zijn, honger is er altijd en het eetniveau blijkt ongekend hoog. De gesprekken over wat we nou weer gaan eten en hoe we dat gaan klaarmaken zorgen ervoor dat we constant honger hebben en het beste maken van de (soms) beperkte middelen die we hebben op het gebied van voedsel. Hoe creatief word je met koken en zelfs Hans maakt de lekkerste maaltijden voor ons klaar. De doos van Annie (vol met kruiden, knoflook etc.) helpt daar zeker in mee. Hans moet wat dat betreft wel wat ontberingen doormaken. Zo mist hij van de gemiddeld 18 bakkies koffie die hij in Nederland drinkt er een stuk of 14. En ook het snaai werk schiet erbij in. Annie mag geen zoetigheid en probeert haar verslaving op dit vlak te controleren. Niet alleen omdat zoetigheid slecht voor haar is, maar ook omdat ze wat kilootjes wil afvallen. En dan is het natuurlijk niet leuk als een ander wel de hele dag aan het snaaien is.

De volgende stop was op Casa Msika, een motel en camping aan een stuwmeer. Het beloofde heel wat, met zwembad, maar dat viel tegen. Het water was groen en niet in te zwemmen. Ze hadden wel een leuk restaurant aan het meer, dus de eerste actie was luppen en eten. Hoewel de bestelling niet goed was doorgekomen, 4 x kip kebab is best moeilijk, hebben we uiteindelijk 4 halve kippen gegeten. Ook lekker hoor. Tent opzetten, kopje koffie en slapen. Totdat een groep mannen (waarschijnlijk ergens werkzaam daar en slapend op de camping) terug kwamen van hun zaterdagavond stappen. Veel lawaai en daarmee een onrustige nacht voor ons allemaal.

Natuurlijk weer vroeg wakker, inpakken en wegwezen. Op naar de kust van Mozambique waar we aan het einde van de middag aankwamen. Een camping aan de zee. Weer luppen en allemaal een beetje tipsie wederom de tent opzetten en alles klaarmaken voor de nacht. Vandaag hebben we dan eindelijk een relaxdag gehad. Het plan was om lekker te zonnen, maar helaas.... Voor degene onder ons die mijn vakanties wel eens hebben meegemaakt weten nu wat er komt...... regen. Ja, we hebben regen gehad en wel de hele ochtend. Maar eerlijk gezegd was dat best lekker na al die warme dagen in de auto. John had een zeiltje gespannen en daar zaten we lekker onder. Boekje erbij en relaxen maar. Gelukkig werd het tegen de middag beter en klaarde het een beetje op. Beetje zon, maar ook wat wolken, dus best aangenaam. John en Annie zijn de hele dag aan het computeren geweest om alles bij te werken en we moesten snel naar het dorp om de boel op de website te zetten. Maar natuurlijk moest ons verslag er ook nog op en heb ik me wezenloos zitten typen om alles enigszins redelijk op papier te krijgen. Dat doet me denken aan de afgelopen weken, maar dan wel thuis. Het voelt in ieder geval nog vertrouwd, zo achter de computer.

Helaas bleek het niet mogelijk de website te uploaden, dus hebben we in het dorp maar een leuk uitje geboekt voor de volgende dag. We gaan zeilen en snorkelen, maar alleen als het weer beter is als vandaag.

Het was een stralende dag en we hebben het heerlijk gehad. Het enige probleem was dat Hans niet helemaal lekker was. We zijn met een houten zeilbootje naar een eiland gevaren, met een 3-koppige bemanning: een kok, een kapitein en een hulpje. We waren van alle gemakken voorzien. We zijn op de motor naar het eiland gevaren waar we heerlijk hebben gesnorkeld. Het water was alleen niet zo heel warm en ook niet zo heel helder, door de golfslag, maar het was wel prachtig. Veel vissen gezien en heerlijk geluncht. De lunch bestond uit inktvis in een lekker sausje waar wel 20 tenen knoflook in zaten, rijst en salade. Onder een soort parapluachtige boom, met veel schaduw, hebben we in een recordtijd de lunch naar binnen gewerkt. Daarna nog even snorkelen en vervolgens terug. Toen gingen we zeilen en er stond genoeg wind om ons allemaal kleddernat naar de overkant te brengen.

Moos weet de weg wel....	stoere knapen
boottochtje	strand relax
poseren	Barra point - Inhambane

 

Hans was die avond niet echt lekker en is door ons vroeg naar bed gestuurd. Ook de volgende dag was het nog niet veel soeps. We kregen het idee dat hij ook misschien was getroffen door de malaria, maar hij had geen koorts. Nog maar een dagje aankijken dus. Uiteindelijk bleek dat hij waarschijnlijk een redelijke overdosis had genomen van een medicijn waarvan hij dacht dat het voor zijn maag was bedoeld, maar dat uiteindelijk niet bleek te zijn. Zelfdokteren is niet altijd goed.

We kwamen uit op een camping aan de oceaan. Ontzettend ruig gebied met een prachtig strand, waar we een heerlijk middag in de zon hebben doorgebracht. Lekker wandelen langs het strand, beetje zwemmen in de hoge golven en relaxen. 's Avonds heerlijk vis gegeten, echt zoals vakantie bedoeld is. Gelukkig was Hans ook weer opgeknapt en hoefde we niet lang het Rode Kruis. Uiteraard is dit gebied niet geciviliseerd, dus als je wat krijgt heb je echt een probleem. Afrika is zoals je het ziet op tv, hutjes, bush en verder niets.

De mensen zijn arm, ondernemen weinig en stinken (helaas, ik kan niet anders zeggen). Maar het merendeel is ontzettend vriendelijk en dat maakt een hoop goed. Je moet alleen niet te dicht in de buurt staan en als ze hun arm omhoog doen, heb je de neiging om te kotsen van de verzuurde zweetlucht. Het is leuk om deze mensen af en toe eens wat te geven als we onderweg zijn. Ze zijn zo arm dat alles wat ze krijgen welkom is. Zo was er een oud mannetje langs de weg die toch een door Hans aangeboden sigaretje nam en bijna de moord stikte omdat hij helemaal niet rookt (kunnen ze niet betalen). Als compensatie kreeg hij een doosje thee die wij allemaal niet lekker vonden en waarvan hij geen idee had wat dat was. John vertelde hem dat hij die zakjes in z'n oren moest stoppen. Uiteindelijk kreeg hij ook nog een blikje bier, en dat ontlokte hem enige kreetjes.... dat was bekend terrein. Trots en blij ging hij weer verder.

Vandaag is Hans weer helemaal de oude en we vertrekken naar de volgende locatie aan de Indische Oceaan. Ook dit is weer een prachtige stek, maar helaas is het weer niet zo denderend. Veel wind en af en toe regen. Wel hebben we heerlijk gewandeld langs het strand en moesten we af en toe door het water waden om weer verder te kunnen. Natuurlijk zeiknat geworden want toen Anne en ik erdoorheen gingen kwamen er net een paar grote golven aan en waren we tot borsthoogte nat. De mannen stonden maar aan de kant te grinniken en zouden ook niet even een aanwijzing geven hoe wel het beste door de verdieping in het water heen konden komen. Helaas werd Anne wel gepakt door een kwal en dat was nogal pijnlijk. Na enige tijd kreeg ze pijn in haar lies (lymphe?) en toen gingen we ons toch een beetje zorgen maken of dat kreng niet giftig zou zijn. Gelukkig bleek het allemaal mee te vallen en na een paar uurtjes werd de pijn al minder. Nu zitten we gezellig op het terras aan zee te relaxen en te wachten op alweer een fantastische vismaaltijd (zo ruikt het tenminste wel). Wat is het leven in Afrika toch slecht.

ALLE FOTO'S VAN HANS & MOOS UNPLUGGED

 

verslag Hannie

aankomst JNB

Een berichtje van de achterbank, waarop ik dacht ook te moeten slapen, maar alleen zitten is de bedoeling. 10 april ben ik aangekomen, ontvangen door Hans, Moos, Anne + John. Het is nu 18 april . In de tussentijd heb ik veel gezien. Prachtige landschap. Veel "wilde" dieren. Zelfs 2 leeuwen. Ook aardige mensen ontmoet trouwens Bill en Cecila. Zij bleken een avocadoplantage te hebben, waar we werden uitgenodigd. Erg leuk. Een bijzondere ervaring was de lodge in Ngala in het Krugerpark. Prachtig ingericht, een soort bruidssuite. Om het huis liepen olifanten en warthogs, een heel lelijk soort varken, die door hun voorpoten zakken om te eten. Als het donker was werden we door een fraaie zwarte meneer opgehaald en naar het eetgebeuren gebracht en zo ook weer terug naar huis.        's Morgens om 5 uur deden we een gamedrive in een prachtig vehicle (landrover maar open). Brandon was de driver, John (Afrikaan)  de spotter, hij zat voorop de motorkap op een stoeltje en keek de omgeving af naar wild.. Toen zijn we via Johannesburg en |Bloemfontein (een snert stad) afgezakt naar richting Port Elizabeth. Daar zijn we nu en drinken buiten een wijntje resp. bier.

 Morgen 19 april gaan we langs de kust de "Garden Route" doen.

1e nacht JNB	Sowete - Ontwikkelings hulpverlener ?
daar zit ik dan	daar zit ik dan - Ngala gamedrive
gamedrive gevaarlijk ?	daar sta ik dan - sundowner gamedrive
daar ben ik weer - game spotten	Laurens heeft spijt

Het is eenzaam aan de top	De 1e picknick voor Hannie en de laatste voor ons in de Kleine Karoo
Hoogste boom (redwood) van Afrika

2e bericht van de achterbank

We hebben de zg Garden Route gevolgd langs de Zuidkust van Zuid-Afrika. Volgens het boekje loopt hij vanaf Jefreis Bay naar Mosselbay. We hebben op de route ge B+B'd in Paterson-Sandflats huurden 2 kamers - betraalden per pesoon, niet per kamer dus. In de kroeg die er ook was stond Lammie (uit Drente). Een keurig meisje maar leuk voor kroegbegrippen Aan de muur in de kroeg blote mannen. Dat is daar fun. In Addo Olifantenpark geweest, geen enkele olifant gezien.De driver met "peabrains" kon ze niet vinden. Andere drivers in het zelfde park wel. Plettenberg - koffie. We wilden per boot dolfijnen gaan bezichtigen - het waaide te hard. Wachten tot de volgende dag was wat overdreven, daar verschilde de mening over. Vervolgens Krysna. Lunch in een loods met allemaal blauwe spullen. Ook een leuk blauw cadeautje voor de man. Oudtshoorn. Gelogerd in "de oude Meul". Mooie omgeving. De rest matig. Swartberg Pass. Prachtig Veel stijgen.Anne wilde stoere foto op de bergstenen. Waaide nog net niet om. Ook nog ten afscheid in de natuur gelunched. Tafeltje, stoeltjes een salade en zelfs een klein glaasje (port) sherry. Alles was prachtig. Zeker na de verschrikkelijke naargeestigheid van Bloemfontein. Vanuit Bloemfontein Oja, Warmwaterberg In een sanatorium geweest. Ik kon daar een kamer huren met een bak waarin een trap naar beneden. Dat was het bad. Kettingen ontbraken. Ook Stellenbosch (wijnproeverij) bezocht. Aldaar de 1e, tevens laatste. Kon niet de goede wijn vinden. Blase, ik weet het, doos wijn gekocht. Nu zijn we sinds zaterdagavond in Kaapstad. We hebben de Tafelberg bestegen met lift. De berg is 1085 m. hoog dus lopen zou dodelijk zijn. Vanaf de berg een prachtig uitzicht over Kaapstad. Wel hangen er vaak wolken, maar we troffen het die dag. Op de berg uireaard winkels. Gisteren naar de Waterfront geweest. Ook daar is veel moois te koop. Het complex is prachtig opgezet. Het ligt er erg mooi langs de haven, waardoor veel bedrijvigheid. Vandaag moet Cliff in de container. Hij gaat een bootreis maken van ca 3 weken. Morgen gaan we vliegen in 12 uur. De vakantie is ten einde. Heb erg genoten na 2 en halve week

Stellenbosch - B+B	Stellenbosch - wijnproeverij
Hebbes !	Kaap de Goede Hoop
Kaap de Goede Hoop	Capetown-helicopter tour

 

Het was enorm.     Hanny